૧૦. દુતિયસુક્કાસુત્તં

૨૪૪. એકં સમયં ભગવા રાજગહે વિહરતિ વેળુવને કલન્દકનિવાપે. તેન ખો પન સમયેન અઞ્ઞતરો ઉપાસકો સુક્કાય ભિક્ખુનિયા ભોજનં અદાસિ. અથ ખો સુક્કાય ભિક્ખુનિયા અભિપ્પસન્નો યક્ખો રાજગહે રથિકાય રથિકં સિઙ્ઘાટકેન સિઙ્ઘાટકં ઉપસઙ્કમિત્વા તાયં વેલાયં ઇમં ગાથં અભાસિ –

‘‘પુઞ્ઞં વત પસવિ બહું, સપ્પઞ્ઞો વતાયં ઉપાસકો;

યો સુક્કાય અદાસિ ભોજનં, સબ્બગન્થેહિ વિપ્પમુત્તિયા’’તિ [વિપ્પમુત્તાયાતિ (સ્યા. કં.)].