૧૧. ચીરાસુત્તં

૨૪૫. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા રાજગહે વિહરતિ વેળુવને કલન્દકનિવાપે. તેન ખો પન સમયેન અઞ્ઞતરો ઉપાસકો ચીરાય [ચિરાય (ક.)] ભિક્ખુનિયા ચીવરં અદાસિ. અથ ખો ચીરાય ભિક્ખુનિયા અભિપ્પસન્નો યક્ખો રાજગહે રથિકાય રથિકં સિઙ્ઘાટકેન સિઙ્ઘાટકં ઉપસઙ્કમિત્વા તાયં વેલાયં ઇમં ગાથં અભાસિ –

‘‘પુઞ્ઞં વત પસવિ બહું, સપ્પઞ્ઞો વતાયં ઉપાસકો;

યો ચીરાય અદાસિ ચીવરં, સબ્બયોગેહિ વિપ્પમુત્તિયા’’તિ [વિપ્પમુત્તાયાતિ (સ્યા. કં.)].