૧. આદિત્તસુત્તં

૪૧. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા સાવત્થિયં વિહરતિ જેતવને અનાથપિણ્ડિકસ્સ આરામે. અથ ખો અઞ્ઞતરા દેવતા અભિક્કન્તાય રત્તિયા અભિક્કન્તવણ્ણા કેવલકપ્પં જેતવનં ઓભાસેત્વા યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવન્તં અભિવાદેત્વા એકમન્તં અટ્ઠાસિ. એકમન્તં ઠિતા ખો સા દેવતા ભગવતો સન્તિકે ઇમા ગાથાયો અભાસિ –

‘‘આદિત્તસ્મિં અગારસ્મિં, યં નીહરતિ ભાજનં;

તં તસ્સ હોતિ અત્થાય, નો ચ યં તત્થ ડય્હતિ.

‘‘એવં આદિત્તકો લોકો, જરાય મરણેન ચ;

નીહરેથેવ દાનેન, દિન્નં હોતિ સુનીહતં.

‘‘દિન્નં સુખફલં હોતિ, નાદિન્નં હોતિ તં તથા;

ચોરા હરન્તિ રાજાનો, અગ્ગિ ડહતિ નસ્સતિ.

‘‘અથ અન્તેન જહતિ, સરીરં સપરિગ્ગહં;

એતદઞ્ઞાય મેધાવી, ભુઞ્જેથ ચ દદેથ ચ;

દત્વા ચ ભુત્વા ચ યથાનુભાવં;

અનિન્દિતો સગ્ગમુપેતિ ઠાન’’ન્તિ.