૧૧. તિંસમત્તાથેરીગાથા

૧૧૭. ‘‘‘મુસલાનિ ગહેત્વાન, ધઞ્ઞં કોટ્ટેન્તિ માણવા [માનવા (સી.)];

પુત્તદારાનિ પોસેન્તા, ધનં વિન્દન્તિ માણવા.

૧૧૮. ‘‘‘કરોથ બુદ્ધસાસનં, યં કત્વા નાનુતપ્પતિ;

ખિપ્પં પાદાનિ ધોવિત્વા, એકમન્તે નિસીદથ;

ચેતોસમથમનુયુત્તા, કરોથ બુદ્ધસાસનં’.

૧૧૯. ‘‘તસ્સા તા [તં (સી.)] વચનં સુત્વા, પટાચારાય સાસનં;

પાદે પક્ખાલયિત્વાન, એકમન્તં ઉપાવિસું;

ચેતોસમથમનુયુત્તા, અકંસુ બુદ્ધસાસનં.

૧૨૦. ‘‘રત્તિયા પુરિમે યામે, પુબ્બજાતિમનુસ્સરું;

રત્તિયા મજ્ઝિમે યામે, દિબ્બચક્ખું વિસોધયું;

રત્તિયા પચ્છિમે યામે, તમોખન્ધં પદાલયું.

૧૨૧. ‘‘ઉટ્ઠાય પાદે વન્દિંસુ, ‘કતા તે અનુસાસની;

ઇન્દંવ દેવા તિદસા, સઙ્ગામે અપરાજિતં;

પુરક્ખત્વા વિહસ્સામ [વિહરામ (સી.), વિહરિસ્સામ (સ્યા.)], તેવિજ્જામ્હ અનાસવા’’’તિ.

ઇત્થં સુદં તિંસમત્તા થેરી ભિક્ખુનિયો પટાચારાય સન્તિકે અઞ્ઞં બ્યાકરિંસૂતિ.