૧૦. વિમલત્થેરગાથા

૫૦. ‘‘ધરણી ચ સિઞ્ચતિ વાતિ, માલુતો વિજ્જુતા ચરતિ નભે;

ઉપસમન્તિ વિતક્કા, ચિત્તં સુસમાહિતં મમા’’તિ.

… વિમલો થેરો….

વગ્ગો પઞ્ચમો નિટ્ઠિતો.

તસ્સુદ્દાનં –

સિરીવડ્ઢો રેવતો થેરો, સુમઙ્ગલો સાનુસવ્હયો;

રમણીયવિહારી ચ, સમિદ્ધિઉજ્જયસઞ્જયા;

રામણેય્યો ચ સો થેરો, વિમલો ચ રણઞ્જહોતિ.