૪. લિચ્છવીવત્થુ

રતિયા જાયતીતિ ઇમં ધમ્મદેસનં સત્થા વેસાલિં નિસ્સાય કૂટાગારસાલાયં વિહરન્તો લિચ્છવી આરબ્ભ કથેસિ.

તે કિર એકસ્મિં છણદિવસે અઞ્ઞમઞ્ઞં અસદિસેહિ અલઙ્કારેહિ અલઙ્કરિત્વા ઉય્યાનગમનત્થાય નગરા નિક્ખમિંસુ. સત્થા પિણ્ડાય પવિસન્તો તે દિસ્વા ભિક્ખૂ આમન્તેસિ – ‘‘પસ્સથ, ભિક્ખવે, લિચ્છવયો, યેહિ દેવા તાવતિંસા ન દિટ્ઠપુબ્બા, તે ઇમે ઓલોકેન્તૂ’’તિ વત્વા નગરં પાવિસિ. તેપિ ઉય્યાનં ગચ્છન્તા એકં નગરસોભિનિં ઇત્થિં આદાય ગન્ત્વા તં નિસ્સાય ઇસ્સાભિભૂતા અઞ્ઞમઞ્ઞં પહરિત્વા લોહિતં નદિં વિય પવત્તયિંસુ. અથ ને મઞ્ચેનાદાય ઉક્ખિપિત્વા આગમંસુ. સત્થાપિ કતભત્તકિચ્ચો નગરા નિક્ખમિ. ભિક્ખૂપિ લિચ્છવયો તથા નીયમાને દિસ્વા સત્થારં આહંસુ – ‘‘ભન્તે, લિચ્છવિરાજાનો પાતોવ અલઙ્કતપટિયત્તા દેવા વિય નગરા નિક્ખમિત્વા ઇદાનિ એકં ઇત્થિં નિસ્સાય ઇમં બ્યસનં પત્તા’’તિ. સત્થા, ‘‘ભિક્ખવે, સોકો વા ભયં વા ઉપ્પજ્જમાનં રતિં નિસ્સાય ઉપ્પજ્જતિયેવા’’તિ વત્વા ઇમં ગાથમાહ –

૨૧૪. ‘‘રતિયા જાયતી સોકો, રતિયા જાયતી ભયં;

રતિયા વિપ્પમુત્તસ્સ, નત્થિ સોકો કુતો ભય’’ન્તિ.

તત્થ રતિયાતિ પઞ્ચકામગુણરતિતો, તં નિસ્સાયાતિ અત્થો.

દેસનાવસાને બહૂ સોતાપત્તિફલાદીનિ પાપુણિંસૂતિ.

લિચ્છવીવત્થુ ચતુત્થં.