૩. વિસાખાવત્થુ

પેમતો જાયતીતિ ઇમં ધમ્મદેસનં સત્થા જેતવને વિહરન્તો વિસાખં ઉપાસિકં આરબ્ભ કથેસિ.

સા કિર પુત્તસ્સ ધીતરં સુદત્તં નામ કુમારિકં અત્તનો ઠાને ઠપેત્વા ગેહે ભિક્ખુસઙ્ઘસ્સ વેય્યાવચ્ચં કારેસિ. સા અપરેન સમયેન કાલમકાસિ. સા તસ્સા સરીરનિક્ખેપં કારેત્વા સોકં સન્ધારેતું અસક્કોન્તી દુક્ખિની દુમ્મના સત્થુ સન્તિકં ગન્ત્વા વન્દિત્વા એકમન્તં નિસીદિ. અથ નં સત્થા ‘‘કિં નુ ખો ત્વં, વિસાખે, દુક્ખિની દુમ્મના અસ્સુમુખા રોદમાના નિસિન્ના’’તિ આહ. સા તમત્થં આરોચેત્વા ‘‘પિયા મે, ભન્તે, સા કુમારિકા વત્તસમ્પન્ના, ઇદાનિ તથારૂપં ન પસ્સામી’’તિ આહ. ‘‘કિત્તકા પન, વિસાખે, સાવત્થિયં મનુસ્સા’’તિ? ‘‘ભન્તે, તુમ્હેહિયેવ મે કથિતં સત્ત જનકોટિયો’’તિ. ‘‘સચે પનાયં એત્તકો જનો તવ નત્તાય સદિસો ભવેય્ય, ઇચ્છેય્યાસિ ન’’ન્તિ? ‘‘આમ, ભન્તે’’તિ. ‘‘કતિ પન જના સાવત્થિયં દેવસિકં કાલં કરોન્તી’’તિ? ‘‘બહૂ, ભન્તે’’તિ. ‘‘નનુ એવં, ભન્તે, તવ અસોચનકાલો ન ભવેય્ય, રત્તિન્દિવં રોદન્તીયેવ વિચરેય્યાસી’’તિ. ‘‘હોતુ, ભન્તે, ઞાતં મયા’’તિ. અથ નં સત્થા ‘‘તેન હિ મા સોચિ, સોકો વા ભયં વા પેમતોવ જાયતી’’તિ વત્વા ઇમં ગાથમાહ –

૨૧૩. ‘‘પેમતો જાયતી સોકો, પેમતો જાયતી ભયં;

પેમતો વિપ્પમુત્તસ્સ, નત્થિ સોકો કુતો ભય’’ન્તિ.

તત્થ પેમતોતિ પુત્તધીતાદીસુ કતં પેમમેવ નિસ્સાય સોકો જાયતીતિ અત્થો.

દેસનાવસાને બહૂ સોતાપત્તિફલાદીનિ પાપુણિંસૂતિ.

વિસાખાવત્થુ તતિયં.