૭. આનન્દત્થેરપઞ્હવત્થુ

દુલ્લભોતિ ઇમં ધમ્મદેસનં સત્થા જેતવને વિહરન્તો આનન્દત્થેરસ્સ પઞ્હં આરબ્ભ કથેસિ.

થેરો હિ એકદિવસં દિવાટ્ઠાને નિસિન્નો ચિન્તેસિ – ‘‘હત્થાજાનીયો છદ્દન્તકુલે વા ઉપોસથકુલે વા ઉપ્પજ્જતિ, અસ્સાજાનીયો સિન્ધવકુલે વા વલાહકસ્સરાજકુલે વા, ઉસભો ગોઆજનીયો દક્ખિણપથેતિઆદીનિ વદન્તેન સત્થારા હત્થિઆજાનીયાદીનં ઉપ્પત્તિટ્ઠાનાદીનિ કથિતાનિ, પુરિસાજાનીયો પન કહં નુ ખો ઉપ્પજ્જતી’’તિ. સો સત્થારં ઉપસઙ્કમિત્વા વન્દિત્વા એકમન્તં નિસીદિત્વા એતમત્થં પુચ્છિ. સત્થા, ‘‘આનન્દ, પુરિસાજાનીયો નામ સબ્બત્થ નુપ્પજ્જતિ, ઉજુકતો પન તિયોજનસતાયામે વિત્થારતો અડ્ઢતેય્યસતે આવટ્ટતો નવયોજનસતપ્પમાણે મજ્ઝિમપદેસટ્ઠાને ઉપ્પજ્જતિ. ઉપ્પજ્જન્તો ચ પન ન યસ્મિં વા તસ્મિં વા કુલે ઉપ્પજ્જતિ, ખત્તિયમહાસાલબ્રાહ્મણમહાસાલકુલાનં પન અઞ્ઞતરસ્મિંયેવ ઉપ્પજ્જતી’’તિ વત્વા ઇમં ગાથમાહ –

૧૯૩. ‘‘દુલ્લભો પુરિસાજઞ્ઞો, ન સો સબ્બત્થ જાયતિ;

યત્થ સો જાયતી ધીરો, તં કુલં સુખમેધતી’’તિ.

તત્થ દુલ્લભોતિ પુરિસાજઞ્ઞો હિ દુલ્લભો, ન હત્થિઆજાનીયાદયો વિય સુલભો, સો સબ્બત્થ પચ્ચન્તદેસે વા નીચકુલે વા ન જાયતિ, મજ્ઝિમદેસેપિ મહાજનસ્સ અભિવાદનાદિસક્કારકરણટ્ઠાને ખત્તિયબ્રાહ્મણકુલાનં અઞ્ઞતરસ્મિં કુલે જાયતિ. એવં જાયમાનો યત્થ સો જાયતિ ધીરો ઉત્તમપઞ્ઞો સમ્માસમ્બુદ્ધો, તં કુલં સુખમેધતીતિ સુખપ્પત્તમેવ હોતીતિ અત્થો.

દેસનાવસાને બહૂ સોતાપત્તિફલાદીનિ પાપુણિંસૂતિ.

આનન્દત્થેરપઞ્હવત્થુ સત્તમં.