૪. અભયરાજકુમારવત્થુ

એથ પસ્સથિમં લોકન્તિ ઇમં ધમ્મદેસનં સત્થા વેળુવને વિહરન્તો અભયરાજકુમારં આરબ્ભ કથેસિ.

તસ્સ કિર પચ્ચન્તં વૂપસમેત્વા આગતસ્સ પિતા બિમ્બિસારો તુસ્સિત્વા એકં નચ્ચગીતકુસલં નાટકિત્થિં દત્વા સત્તાહં રજ્જમદાસિ. સો સત્તાહં ગેહા બહિ અનિક્ખન્તોવ રજ્જસિરિં અનુભવિત્વા અટ્ઠમે દિવસે નદીતિત્થં ગન્ત્વા ન્હત્વા ઉય્યાનં પવિસિત્વા સન્તતિમહામત્તો વિય તસ્સા ઇત્થિયા નચ્ચગીતં પસ્સન્તો નિસીદિ. સાપિ તઙ્ખણઞ્ઞેવ સન્તતિમહામત્તસ્સ નાટકિત્થી વિય સત્થકવાતાનં વસેન કાલમકાસિ. કુમારો તસ્સા કાલકિરિયાય ઉપ્પન્નસોકો ‘‘ન મે ઇમં સોકં ઠપેત્વા સત્થારં અઞ્ઞો નિબ્બાપેતું સક્ખિસ્સતી’’તિ સત્થારં ઉપસઙ્કમિત્વા, ‘‘ભન્તે, સોકં મે નિબ્બાપેથા’’તિ આહ. સત્થા તં સમસ્સાસેત્વા ‘‘તયા હિ, કુમાર, ઇમિસ્સા ઇત્થિયા એવમેવ મતકાલે રોદન્તેન પવત્તિતાનં અસ્સૂનં અનમતગ્ગે સંસારે પમાણં નત્થી’’તિ વત્વા તાય દેસનાય સોકસ્સ તનુભાવં ઞત્વા, ‘‘કુમાર, મા સોચિ, બાલજનાનં સંસીદનટ્ઠાનમેત’’ન્તિ વત્વા ઇમં ગાથમાહ –

૧૭૧. ‘‘એથ પસ્સથિમં લોકં, ચિત્તં રાજરથૂપમં;

યત્થ બાલા વિસીદન્તિ, નત્થિ સઙ્ગો વિજાનત’’ન્તિ.

તત્થ તે પસ્સથાતિ રાજકુમારમેવ સન્ધાયાહ. ઇમં લોકન્તિ ઇમં ખન્ધલોકાદિસઙ્ખાતં અત્તભાવં. ચિત્તન્તિ સત્તરતનાદિવિચિત્તં રાજરથં વિય વત્થાલઙ્કારાદિચિત્તિતં. યત્થ બાલાતિ યસ્મિં અત્તભાવે બાલા એવં વિસીદન્તિ. વિજાનતન્તિ વિજાનન્તાનં પણ્ડિતાનં એત્થ રાગસઙ્ગાદીસુ એકોપિ સઙ્ગો નત્થીતિ અત્થો.

દેસનાવસાને રાજકુમારો સોતાપત્તિફલે પતિટ્ઠહિ, સમ્પત્તાનમ્પિ સાત્થિકા ધમ્મદેસના અહોસીતિ.

અભયરાજકુમારવત્થુ ચતુત્થં.