पण्णभेसज्जकथा

पण्णभेसज्जकथायं ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, पण्णानि भेसज्जानि निम्बपण्णं कुटजपण्णं पटोलपण्णं नत्तमालपण्णं फग्गवपण्णं सुलसिपण्णं कप्पासपण्णं, यानि वा पनञ्ञानिपि अत्थि पण्णानि भेसज्जानि नेव खादनीये खादनीयत्थं फरन्ति, न भोजनीये भोजनीयत्थं फरन्ति, तानि पटिग्गहेत्वा यावजीवं परिहरितुं, सति पच्चये परिभुञ्जितुं, असति पच्चये परिभुञ्जन्तस्स आपत्ति दुक्कटस्सा’’ति (महाव. २६३) वचनतो खादनीयभोजनीयत्थं अफरन्तानि तानिपि पण्णानि पटिग्गहेत्वा यावजीवं परिहरितुं, सति पच्चये परिभुञ्जितुं वट्टति. अच्छवसन्तिआदीसु निस्सग्गियवण्णनायं (पारा. अट्ठ. २.६२३) वुत्तनयेनेव अत्थो वेदितब्बो. मूलभेसज्जादिविनिच्छयोपि खुद्दकवण्णनायं वुत्तोयेव, तस्मा इध यं यं पुब्बे अवुत्तं, तं तदेव वण्णयिस्साम.