दुतियभेसज्जकथा
दुतियभेसज्जकथायं ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, तानि पञ्च भेसज्जानि पटिग्गहेत्वा कालेपि विकालेपि परिभुञ्जितु’’न्ति (महाव. २६१) वचनतो ‘‘तानि पञ्च भेसज्जानि काले पटिग्गहेत्वा काले परिभुञ्जन्तानं तेसं भिक्खूनं यानिपि तानि पाकतिकानि लूखानि भोजनानि, तानि नच्छादेन्ति, पगेव सेनेसितानि. ते तेन चेव सारदिकेन आबाधेन फुट्ठा इमिना च भत्ताच्छादकेन तदुभयेन भिय्योसोमत्ताय किसा होन्ती’’ति इमस्मिं वत्थुस्मिं कालेपि विकालेपीति अनुञ्ञातत्ता विकालेपि परिभुञ्जितुं वट्टति. तत्थ ‘‘नच्छादेन्तीति न जीरन्ति, न वातरोगं पटिप्पस्सम्भेतुं सक्कोन्ति. सेनेसितानीति सिनिद्धानि. भत्ताच्छादकेनाति भत्तं अरोचिकेना’’ति अट्ठकथायं (महाव. अट्ठ. २६१) वुत्तं, टीकासु (सारत्थ. टी. महावग्ग ३.२६१; वि. वि. टी. महावग्ग २.२६१-२६२) पन ‘‘नच्छादेन्तीति रुचिं न उप्पादेन्ती’’ति एत्तकमेव वुत्तं, महाविभङ्गे (पारा. ६२२) पन ‘‘यानि खो पन तानि गिलानानं भिक्खूनं पटिसायनीयानि भेसज्जानि. सेय्यथिदं – सप्पि नवनीतं तेलं मधु फाणितं, तानि पटिग्गहेत्वा सत्ताहपरमं सन्निधिकारकं परिभुञ्जितब्बानि, तं अतिक्कामयतो निस्सग्गियं पाचित्तिय’’न्ति वचनतो इमेसं पञ्चभेसज्जानं सत्ताहकालिकभावो वेदितब्बो, इध पन अट्ठुप्पत्तिवसेन वुत्तोति.