वनट्ठपोक्खरट्ठकथा

वनट्ठपोक्खरट्ठकथायं ‘‘तेन खो पन समयेन आयस्मतो सारिपुत्तस्स कायडाहाबाधो होति. अथ खो आयस्मा महामोग्गल्लानो येनायस्मा सारिपुत्तो तेनुपसङ्कमि, उपसङ्कमित्वा आयस्मन्तं सारिपुत्तं एतदवोच ‘पुब्बे ते, आवुसो सारिपुत्त, कायडाहाबाधो केन फासु होती’ति. भिसेहि च मे, आवुसो, मुळालिकाहि चाति…पे… अथ खो आयस्मतो सारिपुत्तस्स भिसे च मुळालिकायो च परिभुत्तस्स कायडाहाबाधो पटिप्पस्सम्भि…पे… पटिग्गण्हथ, भिक्खवे, परिभुञ्जथ. अनुजानामि, भिक्खवे, वनट्ठं पोक्खरट्ठं भुत्ताविना पवारितेन अनतिरित्तं परिभुञ्जितु’’न्ति (महाव. २७८) वचनतो वनट्ठं पोक्खरट्ठं पवारितेन भिक्खुना परिभुञ्जितुं वट्टति, पवारितसिक्खापदेन आपत्ति न होति. तत्थ वनट्ठं पोक्खरट्ठन्ति वने चेव पदुमिनिगच्छे च जातं.