३. हसधम्मसिक्खापदवण्णना

३३६. ततिये कथं तिवेदनं? हसाधिप्पायेनेव ‘‘परस्स दुक्खं उप्पादेस्सामी’’ति उदकं खिपन्तस्स दुक्खवेदनं. सेसं उत्तानं.

इदं सञ्ञाविमोक्खञ्चे, तिकपाचित्तियं कथं;

कीळितंव अकीळाति, मिच्छागाहेन तं सिया.

एत्तावता कथं कीळा, इति कीळायं एवायं;

अकीळासञ्ञी होतेत्थ, विनयत्थं समादये.

एकन्ताकुसलो यस्मा, कीळायाभिरतमनो;

तस्मा अकुसलं चित्तं, एकमेवेत्थ लब्भतीति.

हसधम्मसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.