२. अत्थङ्गतसिक्खापदवण्णना

१५३. मुनातीति जानाति. अन्तरधायतिपीति एत्थ तदुत्तमं चे अत्थि, तं पस्सामि, यं विचित्तं वा, तदत्थञ्च. तग्घ कारणं. सह उप्पादमनन्तरा किरिया. यमा च ते मनसा कतत्र नेत्वाति. यथा पातो सिया पातो भवं पातोव उदकतो उग्गन्त्वा ठितं, तथा विरोचमानं अङ्गीरसं बुद्धं पस्स, न केवलं पदुमं विय, विरोचमानं तपन्तमादिच्चमिवन्तलिक्खेति सम्बन्धो. अथ वा अङ्गीरसं बुद्धं पदुमंव विरोचमानं सूरियंव तपन्तं पस्स बुद्धं. यथा पातो सिया फुल्लमवीतगन्धं कोकनुदसङ्खातं पदुमं पस्ससि, तथा विरोचमानं अङ्गीरसं बुद्धं पस्स. उभयेनेव हि भगवतो कन्ति दीपिताति कत्वा दीपितगुणसुभं बुद्धं सक्कत्वा तं कन्तिं पूजेय्य. पूजनेय्यतोपि वीतिनामेय्य इति लक्खये. ‘‘एकतो उपसम्पन्नाया’’ति पाळि.

१५६. ‘‘एकतो उपसम्पन्नान’’न्ति अट्ठकथापाठो. ‘‘अभब्बो त्व’’न्तिआदिवचनतो अनुकम्पावसेन सद्धिविहारिकादिं सङ्घिका विहारा निक्कड्ढापेन्तस्स अनापत्ति विय दिस्सति. अभब्बो हि थेरो सञ्चिच्च तं कातुं, गवेसितब्बाव एत्थ युत्तीति केचि. थेरेन सिक्खापदपञ्ञत्तितो पुब्बे कतन्ति मम तक्को.

अत्थङ्गतसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.