१०. पथवीखणनसिक्खापदवण्णना
८६. कटसक्खरा सेतमत्तिका विय मुदुका सक्खरजाति. ‘‘अकतपब्भारेति अवलञ्जितब्बट्ठानदस्सनत्थं वुत्त’’न्ति लिखितं. ‘‘अनोवस्सकट्ठानदस्सनत्थ’’न्ति वत्तब्बं. मूसिकुक्कुरन्ति मूसिकाहि उद्धटपंसु. सुद्धचित्ताति किञ्चापि ‘‘एवं पवट्टिते पथवी भिज्जिस्सती’’ति जानन्ति, नो पन चे पथवीभेदत्थिका, सुद्धचित्ता नाम होन्ति. पंसुआदयो द्वे कोट्ठासा आपत्तिकरा. केचि ‘‘सब्बच्छन्नादीसु उपड्ढे दुक्कटस्स वुत्तत्ता सचे दुक्कटं, युत्त’’न्ति वदन्ति. तत्थ युत्तं तादिसस्स वत्थुनो सम्भवा, इध पन जातपथवी च अजातपथवी चाति द्वेयेव वत्थूनि, तस्मा द्विन्नं एकेन भवितब्बन्ति न युत्तं. एत्थापि दुक्कटवचनं अत्थीति चे? तं पन सञ्ञावसेन, न वत्थुवसेनाति न युत्तमेव.
८७. अग्गिं कातुं वट्टतीति एत्थ एत्तावता उसुमं गण्हाति, तस्मा वट्टतीति केचि. एवं सति पथविया अग्गिम्हि कते दूरतोपि भूमि उण्हा होति, तत्तकं कोपेतब्बं सिया, न च कप्पति, तस्मा यस्मिं ठाने पतति, तं सो अग्गि डहति, तस्मा वट्टतीति एके. अडहितेपि ‘‘अदड्ढाय पथविया अग्गिं ठपेतुं न वट्टती’’ति वुत्तत्ता अत्तना पातनायेव दोसो पतिते उपदाहेति वेदितब्बं.
पथवीखणनसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.
समत्तो वण्णनाक्कमेन मुसावादवग्गो पठमो.