२. तिस्ससुत्तवण्णना
८४. मधुरकं वुच्चति काये विभारन्ति आह – ‘‘मधुरकजातो वियाति सञ्जातगरुभावो विया’’ति. गरुभावे सति लहुता अनोकासाव, तथा मुदुता कम्मञ्ञता चाति वुत्तं ‘‘अकम्मञ्ञो’’ति. ‘‘काये’’ति आनेत्वा वत्तब्बं. न पक्खायन्तीति पकासा हुत्वा न खायन्ति. तेनाह ‘‘न पाकटा होन्ती’’ति. उपट्ठहन्तीति उपतिट्ठन्ति. न दिस्सतीति गहणं न गच्छति. महाविचिकिच्छाति अट्ठवत्थुका सोळसवत्थुका च विमति. न हि उप्पज्जति परिपक्ककुसलमूलत्ता.
कामानमेतं अधिवचनन्ति पदं उद्धरित्वा येन अधिप्पायेन भगवता निन्नं पल्ललं कामानं निदस्सनभावेन आभतं, तं अधिप्पायं विभावेतुं ‘‘यथा ही’’तिआदि वुत्तं.
तिस्ससुत्तवण्णना निट्ठिता.