४. दुट्ठुल्लसिक्खापदवण्णना
चतुत्थे दुट्ठुल्लन्ति सङ्घादिसेसं अधिप्पेतं, तं येन केनचि उपायेन ञत्वा पटिच्छादेन्तस्स पाचित्तियं. सचेपि ‘‘न दानि नं कस्सचि भिक्खुनो आरोचेस्सामी’’ति धुरं निक्खिपित्वा पच्छा आरोचेति, पाचित्तियं, आपज्जित्वाव आरोचेस्सति. सचे पन एवं धुरं निक्खिपित्वा पटिच्छादनत्थमेव अञ्ञस्स आरोचेति, सोपि अञ्ञस्साति एतेनुपायेन समणसतम्पि आपज्जतियेव ताव, याव कोटि न छिज्जति. कथं पन कोटि छिज्जति? सचे हि आपन्नो एकस्स आरोचेति, सोपि अञ्ञस्स आरोचेति, सो निवत्तित्वा येनस्स आरोचितं, तस्सेव आरोचेति, एवं ततियेन पुग्गलेन दुतियस्स आरोचिते कोटि छिन्ना होति.
सावत्थियं अञ्ञतरं भिक्खुं आरब्भ दुट्ठुल्लापत्तिपटिच्छादनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, असाधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, दुट्ठुल्लाय आपत्तिया आदिपदे पाचित्तियं, इतरेसु द्वीसु दुक्कटं, अदुट्ठुल्लाय तिकदुक्कटं, अनुपसम्पन्नस्स दुट्ठुल्ले वा अदुट्ठुल्ले वा अज्झाचारे दुक्कटमेव. ‘‘सङ्घस्स भण्डनादीनि भविस्सन्ती’’ति (पाचि. ४०१) वा ‘‘अयं कक्खळो फरुसो जीवितन्तरायं वा ब्रह्मचरियन्तरायं वा करिस्सती’’ति वा अनारोचेन्तस्स, पतिरूपं भिक्खुं अपस्सतो, न छादेतुकामस्स, ‘‘पञ्ञायिस्सति सकेन कम्मेना’’ति अनारोचेन्तस्स, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. उपसम्पन्नस्स दुट्ठुल्लापत्तिजाननं, ‘‘पटिच्छादेतुकामताय नारोचेस्सामी’’ति धुरनिक्खेपोति इमानेत्थ द्वे अङ्गानि. समुट्ठानादीनि समनुभासनसअसानेवाति.
दुट्ठुल्लसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.