२. उय्योजनसिक्खापदवण्णना

दुतिये दापेत्वा वा अदापेत्वा वाति यंकिञ्चि आमिसं दापेत्वा वा न दापेत्वा वा. उय्योजेय्याति मातुगामेन सद्धिं हसनकीळनरहोनिसज्जादीनि कत्तुकामो ‘गच्छा’तिआदीनि वत्वा उय्योजेय्य. एतदेवाति एतं अनाचारमेव पच्चयं करित्वा, न अञ्ञं पतिरूपं कारणं. पाचित्तियन्ति उय्योजनमत्ते ताव दुक्कटं, यदा पनस्स सो दस्सनूपचारं वा सवनूपचारं वा एकेन पादेन विजहति, अपरं दुक्कटं, दुतियेन विजहिते पाचित्तियं. एत्थ च दस्सनूपचारस्स अज्झोकासे ठत्वा द्वादसहत्थप्पमाणं, तथा सवनूपचारस्स. सचे पन अन्तरा कुट्टद्वारपाकारादयो होन्ति, तेहि अन्तरितभावोयेव उपचारातिक्कमो.

सावत्थियं उपनन्दं आरब्भ उय्योजनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, उय्योजनाणत्तिकाय साणत्तिकं, तिकपाचित्तियं, अनुपसम्पन्ने तिकदुक्कटं, उभिन्नम्पि कलिसासनारोपने दुक्कटमेव, ‘‘उभो एकतो न यापेस्सामा’’ति एवमादीहि पतिरूपकारणेहि उय्योजेन्तस्स, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. अनाचारं आचरितुकामता, तदत्थमेव उपसम्पन्नस्स उय्योजनं, एवं उय्योजितस्स उपचारातिक्कमोति इमानेत्थ तीणि अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानीति.

उय्योजनसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.