४. काणमातासिक्खापदवण्णना

चतुत्थे पूवेहीति पहेणकत्थाय पटियत्तेहि अतिरसकमोदकसक्खलिकादीहि येहि केहिचि खज्जकेहि. मन्थेहीति पाथेय्यत्थाय पटियत्तेहि येहि केहिचि सत्तुतिलतण्डुलादीहि. द्वत्तिपत्तपूराति मुखवट्टिया हेट्ठिमलेखं अनतिक्कन्ता द्वे वा तयो वा पत्तपूरा. ततो चे उत्तरीति सचेपि ततियं पत्तं थूपीकतं गण्हाति, मुखवट्टिया हेट्ठिमलेखतो उपरिट्ठितपूवगणनाय पाचित्तियं. द्वत्तिपत्तपूरे पटिग्गहेत्वाति एत्थ येन द्वे गहिता होन्ति, तेन बहि भिक्खुं दिस्वा ‘‘एत्थ मया द्वे पत्तपूरा गहिता, त्वं एकं गण्हेय्यासी’’ति वत्तब्बं, तेनापि अञ्ञं पस्सित्वा ‘‘पठमं आगतेन द्वे पत्तपूरा गहिता, मया एको गहितो, त्वं मा गण्ही’’ति वत्तब्बं. येन पठमं एको गहितो, तस्सापि परम्परारोचने एसेव नयो. येन पन सयमेव तयो गहिता, तेन अञ्ञं दिस्वा ‘‘मा खो त्वं एत्थ पटिग्गण्हीति वत्तब्बं, अवदन्तस्स दुक्कटं, तं सुत्वा गण्हन्तस्सापि दुक्कटमेव. ततो नीहरित्वा भिक्खूहि सद्धिं संविभजितब्बन्ति लद्धट्ठानतो सब्बासन्नं आसनसालं वा विहारं वा यत्थ वा पन निबद्धं पटिक्कमति, तत्थ गन्त्वा एकं पत्तपूरं अत्तनो ठपेत्वा सेसं भिक्खुसङ्घस्स दातब्बं. यथामित्तं पन दातुं न लब्भति. येन एको गहितो, न तेन किञ्चि अकामा दातब्बं, यथारुचि कातब्बं.

सावत्थियं सम्बहुले भिक्खू आरब्भ न मत्तं जानित्वा पटिग्गहणवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, साधारणपञ्ञत्ति, अनाणत्तिकं, तिकपाचित्तियं, ऊनकद्वत्तिपत्तपूरे अतिरेकसञ्ञिस्स वेमतिकस्स वा दुक्कटं. ऊनकसञ्ञिस्स पन, न पहेणकत्थाय न पाथेय्यत्थाय वा पटियत्तं, तदत्थाय पटियत्तसेसकं वा, गमने वा पटिप्पस्सद्धे, ञातकप्पवारितानं वा देन्तानं, अत्तनो धनेन गण्हन्तस्स, उम्मत्तकादीनञ्च अनापत्ति. वुत्तलक्खणपूवमन्थता, असेसकता, अप्पटिप्पस्सद्धगमनता, अनञ्ञातकादिता, अतिरेकप्पटिग्गहणन्ति इमानेत्थ पञ्च अङ्गानि, समुट्ठानादीनि सञ्चरित्तसदिसानेवाति.

काणमातासिक्खापदवण्णना निट्ठिता.