६. खीयनधम्मसिक्खापदवण्णना

छट्ठे अलं ताव ते अय्ये वुट्ठापितेनाति वुच्चमानाति वुट्ठापनसम्मुतिया याचिताय सङ्घेन उपपरिक्खिपित्वा ‘‘यस्मा बाला अब्यत्ता च अलज्जिनी च होति, तस्मा अलं ताव तुय्हं उपसम्पादितेना’’ति एवं निवारीयमाना. पच्छा खीयनधम्मन्ति पच्छा अञ्ञासं ब्यत्तानं लज्जिनीनं वुट्ठापनसम्मुतिं दिय्यमानं दिस्वा ‘‘अहमेव नून बाला’’तिआदीनि भणमाना यत्थ कत्थचि खीयेय्य. पाचित्तियन्ति एवं खीयनधम्मं आपज्जन्तिया पाचित्तियं.

सावत्थियं चण्डकाळिं आरब्भ एवं खीयनधम्मं आपज्जनवत्थुस्मिं पञ्ञत्तं, पकतिया छन्दादीनं वसेन करोन्तीनं खीयन्तिया, उम्मत्तिकादीनञ्च अनापत्ति. वुट्ठापनसम्मुतिया याचनं, उपपरिक्खित्वा न छन्दादिवसेन पटिक्खित्ताय ‘‘साधू’’ति पटिस्सवो, पच्छाखीयनन्ति इमानेत्थ तीणि अङ्गानि. समुट्ठानादीनि अदिन्नादानसदिसानि, इदं पन दुक्खवेदनन्ति.

खीयनधम्मसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.