१. अनुसयवारवण्णना

३. अनुसेति उप्पज्जतीति पच्चुप्पन्नवोहारा पवत्ताविरामवसेन वेदितब्बा. मग्गेनेव हि अनुसयानं विरामो विच्छेदो होति, न ततो पुब्बेति.

२०. नापि एकस्मिं ठाने उप्पज्जन्ति, न एकं धम्मं आरम्मणं करोन्तीति एत्थ पुरिमेन एकस्मिं चित्तुप्पादे उप्पत्ति निवारिता, पच्छिमेन एकस्मिं आरम्मणेति अयं विसेसो. पुग्गलोकासवारस्स पटिलोमे तेसं तेसं पुग्गलानं तस्स तस्स अनुसयस्स अननुसयनट्ठानं पकतिया पहानेन च वेदितब्बं, ‘‘तिण्णं पुग्गलानं दुक्खाय वेदनाय तेसं तत्थ कामरागानुसयो नानुसेति, नो च तेसं तत्थ पटिघानुसयो नानुसेति, तेसञ्ञेव पुग्गलानं रूपधातुया अरूपधातुया अपरियापन्ने तेसं तत्थ कामरागानुसयो च नानुसेति, पटिघानुसयो च नानुसेती’’ति पकतिया दुक्खादीनं कामरागादीनं अननुसयट्ठानतं सन्धाय वुत्तं, ‘‘द्विन्नं पुग्गलानं सब्बत्थ कामरागानुसयो च नानुसेति, पटिघानुसयो च नानुसेती’’ति (यम. २.अनुसययमक.५६) अनुसयप्पहानेन. एत्थ पुरिमनयेन ओकासं अवेक्खित्वा पुग्गलस्स विज्जमानानं अनुसयानं अननुसयनं वुत्तं, पच्छिमनयेन पुग्गलं अवेक्खित्वा ओकासस्स कामधातुआदिकस्स अनोकासताति.

अनुसयवारवण्णना निट्ठिता.