नन्दाथेरीवत्थु
२४०. छट्ठे अञ्ञं मग्गं अपस्सन्तीति अञ्ञं उपायं अपस्सन्ती. विस्सत्थाति निरासङ्का. इत्थिनिमित्तन्ति इत्थिया सुभनिमित्तं, सुभाकारन्ति वुत्तं होति. धम्मपदे गाथं वत्वाति –
‘‘अट्ठीनं नगरं कतं, मंसलोहितलेपनं;
यत्थ जरा च मच्चु च, मानो मक्खो च ओहितो’’ति. (ध. प. १५०) –
इमं गाथं वत्वा. तत्रायमधिप्पायो – यथेव हि पुब्बण्णापरण्णादीनं ओदहनत्थाय कट्ठानि उस्सापेत्वा वल्लीहि बन्धित्वा मत्तिकाय विलिम्पित्वा नगरसङ्खातं बहिद्धा गेहं करोन्ति, एवमिदं अज्झत्तिकम्पि तीणि अट्ठिसतानि उस्सापेत्वा न्हारुविनद्धं मंसलोहितलेपनं तचपटिच्छन्नं जीरणलक्खणाय जराय मरणलक्खणस्स मच्चुनो आरोग्यसम्पदादीनि पटिच्च उप्पज्जनलक्खणस्स मानस्स सुकतकारणविनासनलक्खणस्स मक्खस्स च ओदहनत्थाय नगरं कतं. एवरूपो एव हि एत्थ कायिकचेतसिको आबाधो ओहितो, इतो उद्धं किञ्चि गय्हूपगं नत्थीति.
सुत्तं अभासीति –
‘‘चरं वा यदि वा तिट्ठं, निसिन्नो उद वा सयं;
समिञ्जेति पसारेति, एसा कायस्स इञ्जना.
‘‘अट्ठिनहारुसंयुत्तो, तचमंसावलेपनो;
छविया कायो पटिच्छन्नो, यथाभूतं न दिस्सती’’ति. (सु. नि. १९५-१९६) –
आदिना सुत्तमभासि.