सोणाथेरीवत्थु

२४१. सत्तमे सब्बेपि विसुं विसुं घरावासे पतिट्ठापेसीति एत्थ सब्बेपि विसुं विसुं घरावासे पतिट्ठापेत्वा ‘‘पुत्ताव मं पटिजग्गिस्सन्ति, किं मे विसुं कुटुम्बेना’’ति सब्बं सापतेय्यम्पि विभजित्वा अदासीति वेदितब्बं. तेनेव हि ततो पट्ठाय ‘‘अयं अम्हाकं किं करिस्सती’’ति अत्तनो सन्तिकं आगतं ‘‘माता’’ति सञ्ञम्पि न करिंसु. तथा हि नं कतिपाहच्चयेन जेट्ठपुत्तस्स भरिया ‘‘अहो अम्हाकं अयं जेट्ठेपुत्तो मेति द्वे कोट्ठासे दत्वा विय इममेव गेहं आगच्छती’’ति आह. सेसपुत्तानं भरियायोपि एवमेवं वदिंसु. जेट्ठधीतरं आदिं कत्वा तासं गेहं गतकाले तापि नं एवमेव वदिंसु. सा अवमानप्पत्ता हुत्वा ‘‘किं मे इमेसं सन्तिके वुत्थेन, भिक्खुनी हुत्वा जीविस्सामी’’ति भिक्खुनीउपस्सयं गन्त्वा पब्बज्जं याचि, ता नं पब्बाजेसुं. इममेव वत्थुं दस्सेन्तो ‘‘बहुपुत्तिकसोणा तेसं अत्तनि अगारवभावं ञत्वा ‘घरावासेन किं करिस्सामी’ति निक्खमित्वा पब्बजी’’ति आह.

विहारं गच्छन्तियोति भिक्खुविहारं गच्छन्तियो. धम्ममुत्तमन्ति नवविधलोकुत्तरधम्मं. सो हि उत्तमधम्मो नाम यो हि तं न पस्सति, तस्स वस्ससतम्पि जीवनतो तं धम्मं पस्सन्तस्स पटिविज्झन्तस्स एकाहम्पि एकक्खणम्पि जीवितं सेय्यो. आगन्तुकजनोति विहारगतं भिक्खुनीजनं सन्धाय वदति. अनुपधारेत्वाति असल्लक्खेत्वा.