७. कोकालिकसुत्तं

१७८. सावत्थिनिदानं. तेन खो पन समयेन भगवा दिवाविहारगतो होति पटिसल्लीनो. अथ खो सुब्रह्मा च पच्चेकब्रह्मा सुद्धावासो च पच्चेकब्रह्मा येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा पच्चेकं द्वारबाहं निस्साय अट्ठंसु. अथ खो सुब्रह्मा पच्चेकब्रह्मा कोकालिकं भिक्खुं आरब्भ भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘अप्पमेय्यं पमिनन्तो, कोध विद्वा विकप्पये;

अप्पमेय्यं पमायिनं, निवुतं तं मञ्ञे पुथुज्जन’’न्ति.