७. सुब्रह्मसुत्तं
९८. एकमन्तं ठितो खो सुब्रह्मा देवपुत्तो भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –
‘‘निच्चं उत्रस्तमिदं चित्तं, निच्चं उब्बिग्गमिदं [उब्बिग्गिदं (महासतिपट्ठानसुत्तवण्णनायं)] मनो;
अनुप्पन्नेसु किच्छेसु [किच्चेसु (बहूसु)], अथो उप्पतितेसु च;
सचे अत्थि अनुत्रस्तं, तं मे अक्खाहि पुच्छितो’’ति.
‘‘नाञ्ञत्र बोज्झा तपसा [बोज्झङ्गतपसा (सी. स्या. कं. पी.)], नाञ्ञत्रिन्द्रियसंवरा;
नाञ्ञत्र सब्बनिस्सग्गा, सोत्थिं पस्सामि पाणिन’’न्ति.
‘‘इदमवोच…पे… तत्थेवन्तरधायी’’ति.