८. ककुधसुत्तं

९९. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा साकेते विहरति अञ्जनवने मिगदाये. अथ खो ककुधो देवपुत्तो अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णो केवलकप्पं अञ्जनवनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठितो खो ककुधो देवपुत्तो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘नन्दसि, समणा’’ति? ‘‘किं लद्धा, आवुसो’’ति? ‘‘तेन हि, समण, सोचसी’’ति? ‘‘किं जीयित्थ, आवुसो’’ति? ‘‘तेन हि, समण, नेव नन्दसि न च [नेव (सी. स्या. कं.)] सोचसी’’ति? ‘‘एवमावुसो’’ति.

‘‘कच्चि त्वं अनघो [अनिघो (सब्बत्थ)] भिक्खु, कच्चि नन्दी [नन्दि (सी. स्या. कं.)] न विज्जति;

कच्चि तं एकमासीनं, अरती नाभिकीरती’’ति.

‘‘अनघो वे अहं यक्ख, अथो नन्दी न विज्जति;

अथो मं एकमासीनं, अरती नाभिकीरती’’ति.

‘‘कथं त्वं अनघो भिक्खु, कथं नन्दी न विज्जति;

कथं तं एकमासीनं, अरती नाभिकीरती’’ति.

‘‘अघजातस्स वे नन्दी, नन्दीजातस्स वे अघं;

अनन्दी अनघो भिक्खु, एवं जानाहि आवुसो’’ति.

‘‘चिरस्सं वत पस्सामि, ब्राह्मणं परिनिब्बुतं;

अनन्दिं अनघं भिक्खुं, तिण्णं लोके विसत्तिक’’न्ति.