९. चन्दिमसुत्तं

९०. सावत्थिनिदानं. तेन खो पन समयेन चन्दिमा देवपुत्तो राहुना असुरिन्देन गहितो होति. अथ खो चन्दिमा देवपुत्तो भगवन्तं अनुस्सरमानो तायं वेलायं इमं गाथं अभासि –

‘‘नमो ते बुद्ध वीरत्थु, विप्पमुत्तोसि सब्बधि;

सम्बाधपटिपन्नोस्मि, तस्स मे सरणं भवा’’ति.

अथ खो भगवा चन्दिमं देवपुत्तं आरब्भ राहुं असुरिन्दं गाथाय अज्झभासि –

‘‘तथागतं अरहन्तं, चन्दिमा सरणं गतो;

राहु चन्दं पमुञ्चस्सु, बुद्धा लोकानुकम्पका’’ति.

अथ खो राहु असुरिन्दो चन्दिमं देवपुत्तं मुञ्चित्वा तरमानरूपो येन वेपचित्ति असुरिन्दो तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा संविग्गो लोमहट्ठजातो एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठितं खो राहुं असुरिन्दं वेपचित्ति असुरिन्दो गाथाय अज्झभासि –

‘‘किं नु सन्तरमानोव, राहु चन्दं पमुञ्चसि;

संविग्गरूपो आगम्म, किं नु भीतोव तिट्ठसी’’ति.

‘‘सत्तधा मे फले मुद्धा, जीवन्तो न सुखं लभे;

बुद्धगाथाभिगीतोम्हि, नो चे मुञ्चेय्य चन्दिम’’न्ति.