१०. सूरियसुत्तं

९१. सावत्थिनिदानं. तेन खो पन समयेन सूरियो देवपुत्तो राहुना असुरिन्देन गहितो होति. अथ खो सूरियो देवपुत्तो भगवन्तं अनुस्सरमानो तायं वेलायं इमं गाथं अभासि –

‘‘नमो ते बुद्ध वीरत्थु, विप्पमुत्तोसि सब्बधि;

सम्बाधपटिपन्नोस्मि, तस्स मे सरणं भवा’’ति.

अथ खो भगवा सूरियं देवपुत्तं आरब्भ राहुं असुरिन्दं गाथाहि अज्झभासि –

‘‘तथागतं अरहन्तं, सूरियो सरणं गतो;

राहु सूरियं [सुरियं (सी. स्या. कं. पी.)] पमुञ्चस्सु, बुद्धा लोकानुकम्पका.

‘‘यो अन्धकारे तमसि पभङ्करो,

वेरोचनो मण्डली उग्गतेजो;

मा राहु गिली चरमन्तलिक्खे,

पजं ममं राहु पमुञ्च सूरिय’’न्ति.

अथ खो राहु असुरिन्दो सूरियं देवपुत्तं मुञ्चित्वा तरमानरूपो येन वेपचित्ति असुरिन्दो तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा संविग्गो लोमहट्ठजातो एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठितं खो राहुं असुरिन्दं वेपचित्ति असुरिन्दो गाथाय अज्झभासि –

‘‘किं नु सन्तरमानोव, राहु सूरियं पमुञ्चसि;

संविग्गरूपो आगम्म, किं नु भीतोव तिट्ठसी’’ति.

‘‘सत्तधा मे फले मुद्धा, जीवन्तो न सुखं लभे;

बुद्धगाथाभिगीतोम्हि, नो चे मुञ्चेय्य सूरिय’’न्ति.

पठमो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

द्वे कस्सपा च माघो च, मागधो दामलि कामदो;

पञ्चालचण्डो तायनो, चन्दिमसूरियेन ते दसाति.