५. दामलिसुत्तं

८६. सावत्थिनिदानं. अथ खो दामलि देवपुत्तो अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णो केवलकप्पं जेतवनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठितो खो दामलि देवपुत्तो भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘करणीयमेतं ब्राह्मणेन, पधानं अकिलासुना;

कामानं विप्पहानेन, न तेनासीसते भव’’न्ति.

‘‘नत्थि किच्चं ब्राह्मणस्स (दामलीति भगवा),

कतकिच्चो हि ब्राह्मणो.

‘‘याव न गाधं लभति नदीसु,

आयूहति सब्बगत्तेभि जन्तु;

गाधञ्च लद्धान थले ठितो यो,

नायूहती पारगतो हि सोव [सोति (सी. पी. क.), होति (स्या. कं.), सो (?)].

‘‘एसूपमा दामलि ब्राह्मणस्स,

खीणासवस्स निपकस्स झायिनो;

पप्पुय्य जातिमरणस्स अन्तं,

नायूहती पारगतो हि सो’’ति [होतीति (स्या. कं.)].