३. अन्नसुत्तं

४३. ‘‘अन्नमेवाभिनन्दन्ति, उभये देवमानुसा;

अथ को नाम सो यक्खो, यं अन्नं नाभिनन्दती’’ति.

‘‘ये नं ददन्ति सद्धाय, विप्पसन्नेन चेतसा;

तमेव अन्नं भजति, अस्मिं लोके परम्हि च.

‘‘तस्मा विनेय्य मच्छेरं, दज्जा दानं मलाभिभू;

पुञ्ञानि परलोकस्मिं, पतिट्ठा होन्ति पाणिन’’न्ति.