६. सद्धासुत्तं

३६. एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. अथ खो सम्बहुला सतुल्लपकायिका देवतायो अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णा केवलकप्पं जेतवनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठंसु. एकमन्तं ठिता खो एका देवता भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘सद्धा दुतिया पुरिसस्स होति,

नो चे अस्सद्धियं अवतिट्ठति;

यसो च कित्ती च तत्वस्स होति,

सग्गञ्च सो गच्छति सरीरं विहाया’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘कोधं जहे विप्पजहेय्य मानं,

संयोजनं सब्बमतिक्कमेय्य;

तं नामरूपस्मिमसज्जमानं,

अकिञ्चनं नानुपतन्ति सङ्गा’’ति.

‘‘पमादमनुयुञ्जन्ति, बाला दुम्मेधिनो जना;

अप्पमादञ्च मेधावी, धनं सेट्ठंव रक्खति.

‘‘मा पमादमनुयुञ्जेथ, मा कामरति सन्थवं;

अप्पमत्तो हि झायन्तो, पप्पोति परमं सुख’’न्ति.