१०. सेरीसकविमानवत्थु

१२२८. [पे. व. ६०४] सुणोथ यक्खस्स च वाणिजान च, समागमो यत्थ तदा अहोसि;

यथा कथं इतरितरेन चापि, सुभासितं तञ्च सुणाथ सब्बे.

१२२९. ‘‘यो सो अहु राजा पायासि नाम [नामो (सी.)], भुम्मानं सहब्यगतो यसस्सी;

सो मोदमानोव सके विमाने, अमानुसो मानुसे अज्झभासीति.

१२३०. ‘‘वङ्के अरञ्ञे अमनुस्सट्ठाने, कन्तारे अप्पोदके अप्पभक्खे;

सुदुग्गमे वण्णुपथस्स मज्झे, वङ्कं भया [धङ्कंभया (क.)] नट्ठमना मनुस्सा.

१२३१. ‘‘नयिध फला मूलमया च सन्ति, उपादानं नत्थि कुतोध भक्खो;

अञ्ञत्र पंसूहि च वालुकाहि च, तताहि उण्हाहि च दारुणाहि च.

१२३२. ‘‘उज्जङ्गलं तत्तमिवं कपालं, अनायसं परलोकेन तुल्यं;

लुद्दानमावासमिदं पुराणं, भूमिप्पदेसो अभिसत्तरूपो.

१२३३. ‘‘अथ तुम्हे केन [केन नु (स्या. क.)] वण्णेन, किमासमाना इमं पदेसं हि;

अनुपविट्ठा सहसा समेच्च, लोभा भया अथ वा सम्पमूळ्हा’’ति.

१२३४. ‘‘मगधेसु अङ्गेसु च सत्थवाहा, आरोपयित्वा पणियं पुथुत्तं;

ते यामसे सिन्धुसोवीरभूमिं, धनत्थिका उद्दयं पत्थयाना.

१२३५. ‘‘दिवा पिपासं नधिवासयन्ता, योग्गानुकम्पञ्च समेक्खमाना,

एतेन वेगेन आयाम सब्बे [सब्बे ते (क.)], रत्तिं मग्गं पटिपन्ना विकाले.

१२३६. ‘‘ते दुप्पयाता अपरद्धमग्गा, अन्धाकुला विप्पनट्ठा अरञ्ञे;

सुदुग्गमे वण्णुपथस्स मज्झे, दिसं न जानाम पमूळ्हचित्ता.

१२३७. ‘‘इदञ्च दिस्वान अदिट्ठपुब्बं, विमानसेट्ठञ्च तवञ्च यक्ख;

ततुत्तरिं जीवितमासमाना, दिस्वा पतीता सुमना उदग्गा’’ति.

१२३८. ‘‘पारं समुद्दस्स इमञ्च वण्णुं [वनं (स्या.), वण्णं (क.)], वेत्ताचरं [वेत्तं परं (स्या.), वेत्ताचारं (क.)] सङ्कुपथञ्च मग्गं;

नदियो पन पब्बतानञ्च दुग्गा, पुथुद्दिसा गच्छथ भोगहेतु.

१२३९. ‘‘पक्खन्दियान विजितं परेसं, वेरज्जके मानुसे पेक्खमाना;

यं वो सुतं वा अथ वापि दिट्ठं, अच्छेरकं तं वो सुणोम ताता’’ति.

१२४०. ‘‘इतोपि अच्छेरतरं कुमार, न तो सुतं वा अथ वापि दिट्ठं;

अतीतमानुस्सकमेव सब्बं, दिस्वान तप्पाम अनोमवण्णं.

१२४१. ‘‘वेहायसं पोक्खरञ्ञो सवन्ति, पहूतमल्या [पहूतमाल्या (स्या.)] बहुपुण्डरीका;

दुमा चिमे [दुमा च ते (स्या. क.)] निच्चफलूपपन्ना, अतीव गन्धा सुरभिं पवायन्ति.

१२४२. ‘‘वेळूरियथम्भा सतमुस्सितासे, सिलापवाळस्स च आयतंसा;

मसारगल्ला सहलोहितङ्गा, थम्भा इमे जोतिरसामयासे.

१२४३. ‘‘सहस्सथम्भं अतुलानुभावं, तेसूपरि साधुमिदं विमानं;

रतनन्तरं कञ्चनवेदिमिस्सं, तपनीयपट्टेहि च साधुछन्नं.

१२४४. ‘‘जम्बोनदुत्तत्तमिदं सुमट्ठो, पासादसोपाणफलूपपन्नो;

दळ्हो च वग्गु च सुसङ्गतो च [वग्गु सुमुखो सुसङ्गतो (सी.)], अतीव निज्झानखमो मनुञ्ञो.

१२४५. ‘‘रतनन्तरस्मिं बहुअन्नपानं, परिवारितो अच्छरासङ्गणेन;

मुरजआलम्बरतूरियघुट्ठो, अभिवन्दितोसि थुतिवन्दनाय.

१२४६. ‘‘सो मोदसि नारिगणप्पबोधनो, विमानपासादवरे मनोरमे;

अचिन्तियो सब्बगुणूपपन्नो, राजा यथा वेस्सवणो नळिन्या [नळिञ्ञं (क.)].

१२४७. ‘‘देवो नु आसि उदवासि यक्खो, उदाहु देविन्दो मनुस्सभूतो;

पुच्छन्ति तं वाणिजा सत्थवाहा, आचिक्ख को नाम तुवंसि यक्खो’’ति.

१२४८. ‘‘सेरीसको [सेरिस्सको (सी. स्या.)] नाम अहम्हि यक्खो, कन्तारियो वण्णुपथम्हि गुत्तो;

इमं पदेसं अभिपालयामि, वचनकरो वेस्सवणस्स रञ्ञो’’ति.

१२४९. ‘‘अधिच्चलद्धं परिणामजं ते, सयं कतं उदाहु देवेहि दिन्नं;

पुच्छन्ति तं वाणिजा सत्थवाहा, कथं तया लद्धमिदं मनुञ्ञ’’न्ति.

१२५०. ‘‘नाधिच्चलद्धं न परिणामजं मे, न सयं कतं न हि देवेहि दिन्नं;

सकेहि कम्मेहि अपापकेहि, पुञ्ञेहि मे लद्धमिदं मनुञ्ञ’’न्ति.

१२५१. ‘‘किं ते वतं किं पन ब्रह्मचरियं, किस्स सुचिण्णस्स अयं विपाको;

पुच्छन्ति तं वाणिजा सत्थवाहा, कथं तया लद्धमिदं विमान’’न्ति.

१२५२. ‘‘ममं पायासीति अहु समञ्ञा, रज्जं यदा कारयिं कोसलानं;

नत्थिकदिट्ठि कदरियो पापधम्मो, उच्छेदवादी च तदा अहोसिं.

१२५३. ‘‘समणो च खो आसि कुमारकस्सपो, बहुस्सुतो चित्तकथी उळारो;

सो मे तदा धम्मकथं अभासि [अकासि (सी.)], दिट्ठिविसूकानि विनोदयी मे.

१२५४. ‘‘ताहं तस्स [ताहं (क.)] धम्मकथं सुणित्वा, उपासकत्तं पटिवेदयिस्सं;

पाणातिपाता विरतो अहोसिं, लोके अदिन्नं परिवज्जयिस्सं;

अमज्जपो नो च मुसा अभाणिं, सकेन दारेन च अहोसि तुट्ठो.

१२५५. ‘‘तं मे वतं तं पन ब्रह्मचरियं, तस्स सुचिण्णस्स अयं विपाको;

तेहेव कम्मेहि अपापकेहि, पुञ्ञेहि मे लद्धमिदं विमान’’न्ति.

१२५६. ‘‘सच्चं किराहंसु नरा सपञ्ञा, अनञ्ञथा वचनं पण्डितानं;

यहिं यहिं गच्छति पुञ्ञकम्मो, तहिं तहिं मोदति कामकामी.

१२५७. ‘‘यहिं यहिं सोकपरिद्दवो च, वधो च बन्धो च परिक्किलेसो;

तहिं तहिं गच्छति पापकम्मो, न मुच्चति दुग्गतिया कदाची’’ति.

१२५८. ‘‘सम्मूळ्हरूपोव जनो अहोसि, अस्मिं मुहुत्ते कललीकतोव;

जनस्सिमस्स तुय्हञ्च कुमार, अप्पच्चयो केन नु खो अहोसी’’ति.

१२५९. ‘‘इमे च सिरीसवना [इमे सिरीसूपवना च (सी.), इमेपि सिरीसवना च (पी. क.)] ताता, दिब्बा [दिब्बा च (पी. क.)] गन्धा सुरभी [सुरभिं (सी. क.)] सम्पवन्ति [सम्पवायन्ति (क.)];

ते सम्पवायन्ति इमं विमानं, दिवा च रत्तो च तमं निहन्त्वा.

१२६०. ‘‘इमेसञ्च खो वस्ससतच्चयेन, सिपाटिका फलति एकमेका;

मानुस्सकं वस्ससतं अतीतं, यदग्गे कायम्हि इधूपपन्नो.

१२६१. ‘‘दिस्वानहं वस्ससतानि पञ्च, अस्मिं विमाने ठत्वान ताता;

आयुक्खया पुञ्ञक्खया चविस्सं, तेनेव सोकेन पमुच्छितोस्मी’’ति [समुच्छितोस्मीति (पी. क.)].

१२६२. ‘‘कथं नु सोचेय्य तथाविधो सो, लद्धा विमानं अतुलं चिराय;

ये चापि खो इत्तरमुपपन्ना, ते नून सोचेय्युं परित्तपुञ्ञा’’ति.

१२६३. ‘‘अनुच्छविं ओवदियञ्च मे तं, यं मं तुम्हे पेय्यवाचं वदेथ;

तुम्हे च खो ताता मयानुगुत्ता, येनिच्छकं तेन पलेथ सोत्थि’’न्ति.

१२६४. ‘‘गन्त्वा मयं सिन्धुसोवीरभूमिं, धनत्थिका उद्दयं पत्थयाना;

यथापयोगा परिपुण्णचागा, काहाम सेरीसमहं उळार’’न्ति.

१२६५. ‘‘मा चेव सेरीसमहं अकत्थ, सब्बञ्च वो भविस्सति यं वदेथ;

पापानि कम्मानि विवज्जयाथ, धम्मानुयोगञ्च अधिट्ठहाथ.

१२६६. ‘‘उपासको अत्थि इमम्हि सङ्घे, बहुस्सुतो सीलवतूपपन्नो;

सद्धो च चागी च सुपेसलो च, विचक्खणो सन्तुसितो मुतीमा.

१२६७. ‘‘सञ्जानमानो न मुसा भणेय्य, परूपघाताय न चेतयेय्य;

वेभूतिकं पेसुणं नो करेय्य, सण्हञ्च वाचं सखिलं भणेय्य.

१२६८. ‘‘सगारवो सप्पटिस्सो विनीतो, अपापको अधिसीले विसुद्धो;

सो मातरं पितरञ्चापि जन्तु, धम्मेन पोसेति अरियवुत्ति.

१२६९. ‘‘मञ्ञे सो मातापितूनं कारणा, भोगानि परियेसति न अत्तहेतु;

मातापितूनञ्च यो [सो (?)] अच्चयेन, नेक्खम्मपोणो चरिस्सति ब्रह्मचरियं.

१२७०. ‘‘उजू अवङ्को असठो अमायो, न लेसकप्पेन च वोहरेय्य;

सो तादिसो सुकतकम्मकारी, धम्मे ठितो किन्ति लभेथ दुक्खं.

१२७१. ‘‘तं कारणा पातुकतोम्हि अत्तना, तस्मा धम्मं पस्सथ वाणिजासे;

अञ्ञत्र तेनिह भस्मी [भस्मि (स्या.), भस्म (क.)] भवेथ, अन्धाकुला विप्पनट्ठा अरञ्ञे;

तं खिप्पमानेन लहुं परेन, सुखो हवे सप्पुरिसेन सङ्गमो’’ति.

१२७२. ‘‘किं नाम सो किञ्च करोति कम्मं,

किं नामधेय्यं किं पन तस्स गोत्तं;

मयम्पि नं दट्ठुकामम्ह यक्ख, यस्सानुकम्पाय इधागतोसि;

लाभा हि तस्स, यस्स तुवं पिहेसी’’ति.

१२७३. ‘‘यो कप्पको सम्भवनामधेय्यो,

उपासको कोच्छफलूपजीवी;

जानाथ नं तुम्हाकं पेसियो सो,

मा खो नं हीळित्थ सुपेसलो सो’’ति.

१२७४. ‘‘जानामसे यं त्वं पवदेसि [वदेसि (सी.)] यक्ख,

न खो नं जानाम स एदिसोति;

मयम्पि नं पूजयिस्साम यक्ख,

सुत्वान तुय्हं वचनं उळार’’न्ति.

१२७५. ‘‘ये केचि इमस्मिं सत्थे मनुस्सा,

दहरा महन्ता अथवापि मज्झिमा;

सब्बेव ते आलम्बन्तु विमानं,

पस्सन्तु पुञ्ञानं फलं कदरिया’’ति.

१२७६. ते तत्थ सब्बेव ‘अहं पुरे’ति,

तं कप्पकं तत्थ पुरक्खत्वा [पुरक्खिपित्वा (सी.)];

सब्बेव ते आलम्बिंसु विमानं,

मसक्कसारं विय वासवस्स.

१२७७. ते तत्थ सब्बेव ‘अहं पुरे’ति, उपासकत्तं पटिवेदयिंसु;

पाणातिपाता विरता अहेसुं, लोके अदिन्नं परिवज्जयिंसु;

अमज्जपा नो च मुसा भणिंसु, सकेन दारेन च अहेसुं तुट्ठा.

१२७८. ते तत्थ सब्बेव ‘अहं पुरे’ति, उपासकत्तं पटिवेदयित्वा;

पक्कामि सत्थो अनुमोदमानो, यक्खिद्धिया अनुमतो पुनप्पुनं.

१२७९. ‘‘गन्त्वान ते सिन्धुसोवीरभूमिं, धनत्थिका उद्दयं [उदय (पी. क.)] पत्थयाना;

यथापयोगा परिपुण्णलाभा, पच्चागमुं पाटलिपुत्तमक्खतं.

१२८०. ‘‘गन्त्वान ते सङ्घरं सोत्थिवन्तो,

पुत्तेहि दारेहि समङ्गिभूता;

आनन्दी वित्ता [आनन्दचित्ता (स्या.), आनन्दीचित्ता (क.)] सुमना पतीता,

अकंसु सेरीसमहं उळारं;

सेरीसकं ते परिवेणं मापयिंसु.

१२८१. एतादिसा सप्पुरिसान सेवना,

महत्थिका धम्मगुणान सेवना;

एकस्स अत्थाय उपासकस्स,

सब्बेव सत्ता सुखिता [सुखिनो (पी. क.)] अहेसुन्ति.

सेरीसकविमानं दसमं.