१२. रज्जुमालाविमानवत्थु

८२६. ‘‘अभिक्कन्तेन वण्णेन, या त्वं तिट्ठसि देवते;

हत्थपादे च विग्गय्ह, नच्चसि सुप्पवादिते.

८२७. ‘‘तस्सा ते नच्चमानाय, अङ्गमङ्गेहि सब्बसो;

दिब्बा सद्दा निच्छरन्ति, सवनीया मनोरमा.

८२८. ‘‘तस्सा ते नच्चमानाय, अङ्गमङ्गेहि सब्बसो;

दिब्बा गन्धा पवायन्ति, सुचिगन्धा मनोरमा.

८२९. ‘‘विवत्तमाना कायेन, या वेणीसु पिळन्धना;

तेसं सुय्यति निग्घोसो, तुरिये पञ्चङ्गिके यथा.

८३०. ‘‘वटंसका वातधुता, वातेन सम्पकम्पिता;

तेसं सुय्यति निग्घोसो, तुरिये पञ्चङ्गिके यथा.

८३१. ‘‘यापि ते सिरस्मिं माला, सुचिगन्धा मनोरमा;

वाति गन्धो दिसा सब्बा, रुक्खो मञ्जूसको यथा.

८३२. ‘‘घायसे तं सुचिगन्धं, रूपं पस्ससि अमानुसं;

देवते पुच्छिताचिक्ख, किस्स कम्मस्सिदं फल’’न्ति.

८३३. ‘‘दासी अहं पुरे आसिं, गयायं ब्राह्मणस्सहं;

अप्पपुञ्ञा अलक्खिका, रज्जुमालाति मं विदुं [विदू (स्या. पी. क.)].

८३४. ‘‘अक्कोसानं वधानञ्च, तज्जनाय च उग्गता [उक्कता (सी. स्या.)];

कुटं गहेत्वा निक्खम्म, अगञ्छिं [आगच्छिं (स्या. क.), अगच्छिं (पी.), गच्छिं (सी.)] उदहारिया [उदकहारिया (सी.)].

८३५. ‘‘विपथे कुटं निक्खिपित्वा, वनसण्डं उपागमिं;

इधेवाहं मरिस्सामि, को अत्थो [क्वत्थोसि (क.), कीवत्थोपि (स्या.)] जीवितेन मे.

८३६. ‘‘दळ्हं पासं करित्वान, आसुम्भित्वान पादपे;

ततो दिसा विलोकेसिं,को नु खो वनमस्सितो.

८३७. ‘‘तत्थद्दसासिं सम्बुद्धं, सब्बलोकहितं मुनिं;

निसिन्नं रुक्खमूलस्मिं, झायन्तं अकुतोभयं.

८३८. ‘‘तस्सा मे अहु संवेगो, अब्भुतो लोमहंसनो;

को नु खो वनमस्सितो, मनुस्सो उदाहु देवता.

८३९. ‘‘पासादिकं पसादनीयं, वना निब्बनमागतं;

दिस्वा मनो मे पसीदि, नायं यादिसकीदिसो.

८४०. ‘‘गुत्तिन्द्रियो झानरतो, अबहिग्गतमानसो;

हितो सब्बस्स लोकस्स, बुद्धो अयं [सोयं (सी.)] भविस्सति.

८४१. ‘‘भयभेरवो दुरासदो, सीहोव गुहमस्सितो;

दुल्लभायं दस्सनाय, पुप्फं ओदुम्बरं यथा.

८४२. ‘‘सो मं मुदूहि वाचाहि, आलपित्वा तथागतो;

रज्जुमालेति मंवोच, सरणं गच्छ तथागतं.

८४३. ‘‘ताहं गिरं सुणित्वान, नेलं अत्थवतिं सुचिं;

सण्हं मुदुञ्च वग्गुञ्च, सब्बसोकापनूदनं.

८४४. ‘‘कल्लचित्तञ्च मं ञत्वा, पसन्नं सुद्धमानसं;

हितो सब्बस्स लोकस्स, अनुसासि तथागतो.

८४५. ‘‘इदं दुक्खन्ति मंवोच, अयं दुक्खस्स सम्भवो;

दुक्ख [अयं (सी. स्या. पी.)] निरोधो मग्गो च [दुक्खनिरोधो च (स्या.)], अञ्जसो अमतोगधो.

८४६. ‘‘अनुकम्पकस्स कुसलस्स, ओवादम्हि अहं ठिता;

अज्झगा अमतं सन्तिं, निब्बानं पदमच्चुतं.

८४७. ‘‘साहं अवट्ठितापेमा, दस्सने अविकम्पिनी;

मूलजाताय सद्धाय, धीता बुद्धस्स ओरसा.

८४८. ‘‘साहं रमामि कीळामि, मोदामि अकुतोभया;

दिब्बमालं धारयामि, पिवामि मधुमद्दवं.

८४९. ‘‘सट्ठितुरियसहस्सानि, पटिबोधं करोन्ति मे;

आळम्बो गग्गरो भीमो, साधुवादी च संसयो.

८५०. ‘‘पोक्खरो च सुफस्सो च, वीणामोक्खा च नारियो;

नन्दा चेव सुनन्दा च, सोणदिन्ना सुचिम्हिता.

८५१. ‘‘अलम्बुसा मिस्सकेसी च, पुण्डरीकातिदारुणी [… तिचारुणी (सी.)];

एणीफस्सा सुफस्सा [सुपस्सा (स्या. पी. क.)] च, सुभद्दा [संभद्दा (क.)] मुदुवादिनी.

८५२. ‘‘एता चञ्ञा च सेय्यासे, अच्छरानं पबोधिका;

ता मं कालेनुपागन्त्वा, अभिभासन्ति देवता.

८५३. ‘‘हन्द नच्चाम गायाम, हन्द तं रमयामसे;

नयिदं अकतपुञ्ञानं, कतपुञ्ञानमेविदं.

८५४. ‘‘असोकं नन्दनं रम्मं, तिदसानं महावनं;

सुखं अकतपुञ्ञानं, इध नत्थि परत्थ च.

८५५. ‘‘सुखञ्च कतपुञ्ञानं, इध चेव परत्थ च;

तेसं सहब्यकामानं, कत्तब्बं कुसलं बहुं;

कतपुञ्ञा हि मोदन्ति, सग्गे भोगसमङ्गिनो.

८५६. ‘‘बहूनं वत अत्थाय, उप्पज्जन्ति तथागता;

दक्खिणेय्या मनुस्सानं, पुञ्ञखेत्तानमाकरा;

यत्थ कारं करित्वान, सग्गे मोदन्ति दायका’’ति.

रज्जुमालाविमानं द्वादसमं.

मञ्जिट्ठकवग्गो चतुत्थो निट्ठितो.

तस्सुद्दानं –

मञ्जिट्ठा पभस्सरा नागा, अलोमाकञ्जिकदायिका;

विहारचतुरित्थम्बा, पीता उच्छुवन्दनरज्जुमाला च;

वग्गो तेन पवुच्चतीति.

इत्थिविमानं समत्तं.