६. दद्दल्लविमानवत्थु

६१९. ‘‘दद्दल्लमाना [दद्दळ्हमाना (क.)] वण्णेन, यससा च यसस्सिनी;

सब्बे देवे तावतिंसे, वण्णेन अतिरोचसि.

६२०. ‘‘दस्सनं नाभिजानामि, इदं पठमदस्सनं;

कस्मा काया नु आगम्म, नामेन भाससे मम’’न्ति.

६२१. ‘‘अहं भद्दे सुभद्दासिं, पुब्बे मानुसके भवे;

सहभरिया च ते आसिं, भगिनी च कनिट्ठिका.

६२२. ‘‘सा अहं कायस्स भेदा, विप्पमुत्ता ततो चुता;

निम्मानरतीनं देवानं, उपपन्ना सहब्यत’’न्ति.

६२३. ‘‘पहूतकतकल्याणा, ते देवे यन्ति पाणिनो;

येसं त्वं कित्तयिस्ससि, सुभद्दे जातिमत्तनो.

६२४. ‘‘अथ [कथं (सी. स्या.)] त्वं केन वण्णेन, केन वा अनुसासिता;

कीदिसेनेव दानेन, सुब्बतेन यसस्सिनी.

६२५. ‘‘यसं एतादिसं पत्ता, विसेसं विपुलमज्झगा;

देवते पुच्छिताचिक्ख, किस्स कम्मस्सिदं फल’’न्ति.

६२६. ‘‘अट्ठेव पिण्डपातानि, यं दानं अददं पुरे;

दक्खिणेय्यस्स सङ्घस्स, पसन्ना सेहि पाणिभि.

६२७. ‘‘तेन मेतादिसो वण्णो…पे…वण्णो च मे सब्बदिसा पभासती’’ति.

६२९. ‘‘अहं तया बहुतरे भिक्खू, सञ्ञते ब्रह्मचारयो [ब्रह्मचरिनो (स्या.), ब्रह्मचारिये (पी. क.)];

तप्पेसिं अन्नपानेन, पसन्ना सेहि पाणिभि.

६३०. ‘‘तया बहुतरं दत्वा, हीनकायूपगा अहं [अहुं (क. सी.)];

कथं त्वं अप्पतरं दत्वा, विसेसं विपुलमज्झगा;

देवते पुच्छिताचिक्ख, किस्स कम्मस्सिदं फल’’न्ति.

६३१. ‘‘मनोभावनीयो भिक्खु, सन्दिट्ठो मे पुरे अहु;

ताहं भत्तेन [भद्दे (क.)] निमन्तेसिं, रेवतं अत्तनट्ठमं.

६३२. ‘‘सो मे अत्थपुरेक्खारो, अनुकम्पाय रेवतो;

सङ्घे देहीति मंवोच, तस्साहं वचनं करिं.

६३३. ‘‘सा दक्खिणा सङ्घगता, अप्पमेय्ये पतिट्ठिता;

पुग्गलेसु तया दिन्नं, न तं तव महप्फल’’न्ति.

६३४. ‘‘इदानेवाहं जानामि, सङ्घे दिन्नं महप्फलं;

साहं गन्त्वा मनुस्सत्तं, वदञ्ञू वीतमच्छरा;

सङ्घे दानानि दस्सामि [सङ्घे दानं दस्सामिहं (स्या.)], अप्पमत्ता पुनप्पुन’’न्ति.

६३५. ‘‘का एसा देवता भद्दे, तया मन्तयते सह;

सब्बे देवे तावतिंसे, वण्णेन अतिरोचती’’ति.

६३६. ‘‘मनुस्सभूता देविन्द, पुब्बे मानुसके भवे;

सहभरिया च मे आसि, भगिनी च कनिट्ठिका;

सङ्घे दानानि दत्वान, कतपुञ्ञा विरोचती’’ति.

६३७. ‘‘धम्मेन पुब्बे भगिनी, तया भद्दे विरोचति;

यं सङ्घम्हि अप्पमेय्ये, पतिट्ठापेसि दक्खिणं.

६३८. ‘‘पुच्छितो हि मया बुद्धो, गिज्झकूटम्हि पब्बते;

विपाकं संविभागस्स, यत्थ दिन्नं महप्फलं.

६३९. ‘‘यजमानानं मनुस्सानं, पुञ्ञपेक्खान पाणिनं;

करोतं ओपधिकं पुञ्ञं, यत्थ दिन्नं महप्फलं.

६४०. ‘‘तं मे बुद्धो वियाकासि, जानं कम्मफलं सकं;

विपाकं संविभागस्स, यत्थ दिन्नं महप्फलं.

६४१. [वि. व. ७५०; कथा. ७९८] ‘‘चत्तारो च पटिपन्ना, चत्तारो च फले ठिता;

एस सङ्घो उजुभूतो, पञ्ञासीलसमाहितो.

६४२. [वि. व. ७५१; कथा. ७९८] ‘‘यजमानानं मनुस्सानं, पुञ्ञपेक्खान पाणिनं;

करोतं ओपधिकं पुञ्ञं, सङ्घे दिन्नं महप्फलं.

६४३. [वि. व. ७५२; कथा. ७९८] ‘‘एसो हि सङ्घो विपुलो महग्गतो, एसप्पमेय्यो उदधीव सागरो;

एते हि सेट्ठा नरवीरसावका, पभङ्करा धम्ममुदीरयन्ति [धम्मकथं उदीरयन्ति (स्या.)].

६४४. [वि. व. ७५३; कथा. ७९८] ‘‘तेसं सुदिन्नं सुहुतं सुयिट्ठं, ये सङ्घमुद्दिस्स ददन्ति दानं;

सा दक्खिणा सङ्घगता पतिट्ठिता, महप्फला लोकविदून [लोकविदूहि (स्या. क.)] वण्णिता.

६४५. [वि. व. ७५४; कथा. ७९८] ‘‘एतादिसं यञ्ञमनुस्सरन्ता [पुञ्ञमनुस्सरन्ता (स्या. क.)], ये वेदजाता विचरन्ति लोके;

विनेय्य मच्छेरमलं समूलं, अनिन्दिता सग्गमुपेन्ति ठान’’न्ति.

दद्दल्लविमानं [दद्दळ्हविमानं (क.)] छट्ठं.