१०. पारिच्छत्तकविमानवत्थु

६८०. ‘‘पारिच्छत्तके कोविळारे, रमणीये मनोरमे;

दिब्बमालं गन्थमाना, गायन्ती सम्पमोदसि.

६८१. ‘‘तस्सा ते नच्चमानाय, अङ्गमङ्गेहि सब्बसो;

दिब्बा सद्दा निच्छरन्ति, सवनीया मनोरमा.

६८२. ‘‘तस्सा ते नच्चमानाय, अङ्गमङ्गेहि सब्बसो;

दिब्बा गन्धा पवायन्ति, सुचिगन्धा मनोरमा.

६८३. ‘‘विवत्तमाना कायेन, या वेणीसु पिळन्धना.

तेसं सुय्यति निग्घोसो, तूरिये पञ्चङ्गिके यथा.

६८४. ‘‘वटंसका वातधुता [वातधूता (सी. स्या.)], वातेन सम्पकम्पिता;

तेसं सुय्यति निग्घोसो, तूरिये पञ्चङ्गिके यथा.

६८५. ‘‘यापि ते सिरस्मिं माला, सुचिगन्धा मनोरमा;

वाति गन्धो दिसा सब्बा, रुक्खो मञ्जूसको यथा.

६८६. ‘‘घायसे तं सुचिगन्धं [सुचिं गन्धं (सी.)], रूपं पस्ससि अमानुसं [मानुसं (पी.)];

देवते पुच्छिताचिक्ख, किस्स कम्मस्सिदं फल’’न्ति.

६८७. ‘‘पभस्सरं अच्चिमन्तं, वण्णगन्धेन संयुतं;

असोकपुप्फमालाहं, बुद्धस्स उपनामयिं.

६८८. ‘‘ताहं कम्मं करित्वान, कुसलं बुद्धवण्णितं;

अपेतसोका सुखिता, सम्पमोदामनामया’’ति.

पारिच्छत्तकविमानं दसमं.

पारिच्छत्तकवग्गो ततियो निट्ठितो.

तस्सुद्दानं –

उळारो उच्छु पल्लङ्को, लता च गुत्तिलेन च;

दद्दल्लपेसमल्लिका, विसालक्खि पारिच्छत्तको;

वग्गो तेन पवुच्चतीति.