११. दुतियभिक्खादायिकाविमानवत्थु

२७८. ‘‘अभिक्कन्तेन वण्णेन, या त्वं तिट्ठसि देवते;

ओभासेन्ती दिसा सब्बा, ओसधी विय तारका.

२७९. ‘‘केन तेतादिसो वण्णो…पे… वण्णो च ते सब्बदिसा पभासती’’ति.

२८१. सा देवता अत्तमना…पे… यस्स कम्मस्सिदं फलं.

२८२. ‘‘अहं मनुस्सेसु मनुस्सभूता, पुरिमाय जातिया मनुस्सलोके.

२८३. ‘‘अद्दसं विरजं भिक्खुं, विप्पसन्नमनाविलं;

तस्स अदासहं भिक्खं, पसन्ना सेहि पाणिभि.

२८४. ‘‘तेन मेतादिसो वण्णो…पे. … वण्णो च मे सब्बदिसा पभासती’’ति.

दुतियभिक्खादायिकाविमानं एकादसमं.

चित्तलतावग्गो दुतियो निट्ठितो.

तस्सुद्दानं –

दासी चेव लखुमा च, अथ आचामदायिका;

चण्डाली भद्दित्थी चेव [भद्दित्थिका च (स्या.)], सोणदिन्ना उपोसथा;

निद्दा चेव सुनिद्दा च [नन्दा चेव सुनन्दा च (सी.)], द्वे च भिक्खाय दायिका;

वग्गो तेन पवुच्चतीति.

भाणवारं पठमं निट्ठितं.