४. सुन्दरीथेरीगाथा
३१३. ‘‘पेतानि भोति पुत्तानि, खादमाना तुवं पुरे;
तुवं दिवा च रत्तो च, अतीव परितप्पसि.
३१४. ‘‘साज्ज सब्बानि खादित्वा, सतपुत्तानि [सत्त पुत्तानि (स्या.)] ब्राह्मणी;
वासेट्ठि केन वण्णेन, न बाळ्हं परितप्पसि’’.
३१५. ‘‘बहूनि पुत्तसतानि, ञातिसङ्घसतानि च;
खादितानि अतीतंसे, मम तुय्हञ्च ब्राह्मण.
३१६. ‘‘साहं निस्सरणं ञत्वा, जातिया मरणस्स च;
न सोचामि न रोदामि, न चापि परितप्पयिं’’.
३१७. ‘‘अब्भुतं वत वासेट्ठि, वाचं भाससि एदिसिं;
कस्स त्वं धम्ममञ्ञाय, गिरं [थिरं (सी.)] भाससि एदिसिं’’.
३१८. ‘‘एस ब्राह्मण सम्बुद्धो, नगरं मिथिलं पति;
सब्बदुक्खप्पहानाय, धम्मं देसेसि पाणिनं.
३१९. ‘‘तस्स ब्रह्मे [ब्राह्मण (सी. स्या.)] अरहतो, धम्मं सुत्वा निरूपधिं;
तत्थ विञ्ञातसद्धम्मा, पुत्तसोकं ब्यपानुदिं’’.
३२०. ‘‘सो अहम्पि गमिस्सामि, नगरं मिथिलं पति;
अप्पेव मं सो भगवा, सब्बदुक्खा पमोचये’’.
३२१. अद्दस ब्राह्मणो बुद्धं, विप्पमुत्तं निरूपधिं;
स्वस्स धम्ममदेसेसि, मुनि दुक्खस्स पारगू.
३२२. दुक्खं दुक्खसमुप्पादं, दुक्खस्स च अतिक्कमं;
अरियं चट्ठङ्गिकं मग्गं, दुक्खूपसमगामिनं.
३२३. तत्थ विञ्ञातसद्धम्मो, पब्बज्जं समरोचयि;
सुजातो तीहि रत्तीहि, तिस्सो विज्जा अफस्सयि.
३२४. ‘‘एहि सारथि गच्छाहि, रथं निय्यादयाहिमं;
आरोग्यं ब्राह्मणिं वज्ज [वज्जा (सी.)], ‘पब्बजि [पब्बजितो (सी.)] दानि ब्राह्मणो;
सुजातो तीहि रत्तीहि, तिस्सो विज्जा अफस्सयि’’’.
३२५. ततो च रथमादाय, सहस्सञ्चापि सारथि;
आरोग्यं ब्राह्मणिवोच, ‘‘पब्बजि दानि ब्राह्मणो;
सुजातो तीहि रत्तीहि, तिस्सो विज्जा अफस्सयि’’.
३२६. ‘‘एतञ्चाहं अस्सरथं, सहस्सञ्चापि सारथि;
तेविज्जं ब्राह्मणं सुत्वा [ञत्वा (सी.)], पुण्णपत्तं ददामि ते’’.
३२७. ‘‘तुय्हेव होत्वस्सरथो, सहस्सञ्चापि ब्राह्मणि;
अहम्पि पब्बजिस्सामि, वरपञ्ञस्स सन्तिके’’.
३२८. ‘‘हत्थी गवस्सं मणिकुण्डलञ्च, फीतञ्चिमं गहविभवं पहाय;
पिता पब्बजितो तुय्हं, भुञ्ज भोगानि सुन्दरि; तुवं दायादिका कुले’’.
३२९. ‘‘हत्थी गवस्सं मणिकुण्डलञ्च, रम्मं चिमं गहविभवं पहाय;
पिता पब्बजितो मय्हं, पुत्तसोकेन अट्टितो;
अहम्पि पब्बजिस्सामि, भातुसोकेन अट्टिता’’.
३३०. ‘‘सो ते इज्झतु सङ्कप्पो, यं त्वं पत्थेसि सुन्दरी;
उत्तिट्ठपिण्डो उञ्छो च, पंसुकूलञ्च चीवरं;
एतानि अभिसम्भोन्ती, परलोके अनासवा’’.
३३१. ‘‘सिक्खमानाय मे अय्ये, दिब्बचक्खु विसोधितं;
पुब्बेनिवासं जानामि, यत्थ मे वुसितं पुरे.
३३२. ‘‘तुवं निस्साय कल्याणी, थेरी सङ्घस्स सोभने;
तिस्सो विज्जा अनुप्पत्ता, कतं बुद्धस्स सासनं.
३३३. ‘‘अनुजानाहि मे अय्ये, इच्छे सावत्थि गन्तवे;
सीहनादं नदिस्सामि, बुद्धसेट्ठस्स सन्तिके’’.
३३४. ‘‘पस्स सुन्दरि सत्थारं, हेमवण्णं हरित्तचं;
अदन्तानं दमेतारं, सम्बुद्धमकुतोभयं’’.
३३५. ‘‘पस्स सुन्दरिमायन्तिं, विप्पमुत्तं निरूपधिं;
वीतरागं विसंयुत्तं, कतकिच्चमनासवं.
३३६. ‘‘बाराणसीतो निक्खम्म, तव सन्तिकमागता;
साविका ते महावीर, पादे वन्दति सुन्दरी’’.
३३७. ‘‘तुवं बुद्धो तुवं सत्था, तुय्हं धीताम्हि ब्राह्मण;
ओरसा मुखतो जाता, कतकिच्चा अनासवा’’.
३३८. ‘‘तस्सा ते स्वागतं भद्दे, ततो [अथो (क.)] ते अदुरागतं;
एवञ्हि दन्ता आयन्ति, सत्थु पादानि वन्दिका;
वीतरागा विसंयुत्ता, कतकिच्चा अनासवा’’.
… सुन्दरी थेरी….