४. सुन्दरीथेरीगाथा

३१३. ‘‘पेतानि भोति पुत्तानि, खादमाना तुवं पुरे;

तुवं दिवा च रत्तो च, अतीव परितप्पसि.

३१४. ‘‘साज्ज सब्बानि खादित्वा, सतपुत्तानि [सत्त पुत्तानि (स्या.)] ब्राह्मणी;

वासेट्ठि केन वण्णेन, न बाळ्हं परितप्पसि’’.

३१५. ‘‘बहूनि पुत्तसतानि, ञातिसङ्घसतानि च;

खादितानि अतीतंसे, मम तुय्हञ्च ब्राह्मण.

३१६. ‘‘साहं निस्सरणं ञत्वा, जातिया मरणस्स च;

न सोचामि न रोदामि, न चापि परितप्पयिं’’.

३१७. ‘‘अब्भुतं वत वासेट्ठि, वाचं भाससि एदिसिं;

कस्स त्वं धम्ममञ्ञाय, गिरं [थिरं (सी.)] भाससि एदिसिं’’.

३१८. ‘‘एस ब्राह्मण सम्बुद्धो, नगरं मिथिलं पति;

सब्बदुक्खप्पहानाय, धम्मं देसेसि पाणिनं.

३१९. ‘‘तस्स ब्रह्मे [ब्राह्मण (सी. स्या.)] अरहतो, धम्मं सुत्वा निरूपधिं;

तत्थ विञ्ञातसद्धम्मा, पुत्तसोकं ब्यपानुदिं’’.

३२०. ‘‘सो अहम्पि गमिस्सामि, नगरं मिथिलं पति;

अप्पेव मं सो भगवा, सब्बदुक्खा पमोचये’’.

३२१. अद्दस ब्राह्मणो बुद्धं, विप्पमुत्तं निरूपधिं;

स्वस्स धम्ममदेसेसि, मुनि दुक्खस्स पारगू.

३२२. दुक्खं दुक्खसमुप्पादं, दुक्खस्स च अतिक्कमं;

अरियं चट्ठङ्गिकं मग्गं, दुक्खूपसमगामिनं.

३२३. तत्थ विञ्ञातसद्धम्मो, पब्बज्जं समरोचयि;

सुजातो तीहि रत्तीहि, तिस्सो विज्जा अफस्सयि.

३२४. ‘‘एहि सारथि गच्छाहि, रथं निय्यादयाहिमं;

आरोग्यं ब्राह्मणिं वज्ज [वज्जा (सी.)], ‘पब्बजि [पब्बजितो (सी.)] दानि ब्राह्मणो;

सुजातो तीहि रत्तीहि, तिस्सो विज्जा अफस्सयि’’’.

३२५. ततो च रथमादाय, सहस्सञ्चापि सारथि;

आरोग्यं ब्राह्मणिवोच, ‘‘पब्बजि दानि ब्राह्मणो;

सुजातो तीहि रत्तीहि, तिस्सो विज्जा अफस्सयि’’.

३२६. ‘‘एतञ्चाहं अस्सरथं, सहस्सञ्चापि सारथि;

तेविज्जं ब्राह्मणं सुत्वा [ञत्वा (सी.)], पुण्णपत्तं ददामि ते’’.

३२७. ‘‘तुय्हेव होत्वस्सरथो, सहस्सञ्चापि ब्राह्मणि;

अहम्पि पब्बजिस्सामि, वरपञ्ञस्स सन्तिके’’.

३२८. ‘‘हत्थी गवस्सं मणिकुण्डलञ्च, फीतञ्चिमं गहविभवं पहाय;

पिता पब्बजितो तुय्हं, भुञ्ज भोगानि सुन्दरि; तुवं दायादिका कुले’’.

३२९. ‘‘हत्थी गवस्सं मणिकुण्डलञ्च, रम्मं चिमं गहविभवं पहाय;

पिता पब्बजितो मय्हं, पुत्तसोकेन अट्टितो;

अहम्पि पब्बजिस्सामि, भातुसोकेन अट्टिता’’.

३३०. ‘‘सो ते इज्झतु सङ्कप्पो, यं त्वं पत्थेसि सुन्दरी;

उत्तिट्ठपिण्डो उञ्छो च, पंसुकूलञ्च चीवरं;

एतानि अभिसम्भोन्ती, परलोके अनासवा’’.

३३१. ‘‘सिक्खमानाय मे अय्ये, दिब्बचक्खु विसोधितं;

पुब्बेनिवासं जानामि, यत्थ मे वुसितं पुरे.

३३२. ‘‘तुवं निस्साय कल्याणी, थेरी सङ्घस्स सोभने;

तिस्सो विज्जा अनुप्पत्ता, कतं बुद्धस्स सासनं.

३३३. ‘‘अनुजानाहि मे अय्ये, इच्छे सावत्थि गन्तवे;

सीहनादं नदिस्सामि, बुद्धसेट्ठस्स सन्तिके’’.

३३४. ‘‘पस्स सुन्दरि सत्थारं, हेमवण्णं हरित्तचं;

अदन्तानं दमेतारं, सम्बुद्धमकुतोभयं’’.

३३५. ‘‘पस्स सुन्दरिमायन्तिं, विप्पमुत्तं निरूपधिं;

वीतरागं विसंयुत्तं, कतकिच्चमनासवं.

३३६. ‘‘बाराणसीतो निक्खम्म, तव सन्तिकमागता;

साविका ते महावीर, पादे वन्दति सुन्दरी’’.

३३७. ‘‘तुवं बुद्धो तुवं सत्था, तुय्हं धीताम्हि ब्राह्मण;

ओरसा मुखतो जाता, कतकिच्चा अनासवा’’.

३३८. ‘‘तस्सा ते स्वागतं भद्दे, ततो [अथो (क.)] ते अदुरागतं;

एवञ्हि दन्ता आयन्ति, सत्थु पादानि वन्दिका;

वीतरागा विसंयुत्ता, कतकिच्चा अनासवा’’.

… सुन्दरी थेरी….