५. सुभाकम्मारधीतुथेरीगाथा

३३९. ‘‘दहराहं सुद्धवसना, यं पुरे धम्ममस्सुणिं;

तस्सा मे अप्पमत्ताय, सच्चाभिसमयो अहु.

३४०. ‘‘ततोहं सब्बकामेसु, भुसं अरतिमज्झगं;

सक्कायस्मिं भयं दिस्वा, नेक्खम्ममेव [नेक्खम्मञ्ञेव (सी.), नेक्खम्मस्सेव (स्या.)] पीहये.

३४१. ‘‘हित्वानहं ञातिगणं, दासकम्मकरानि च;

गामखेत्तानि फीतानि, रमणीये पमोदिते.

३४२. ‘‘पहायहं पब्बजिता, सापतेय्यमनप्पकं;

एवं सद्धाय निक्खम्म, सद्धम्मे सुप्पवेदिते.

३४३. ‘‘नेतं [न मेतं (सी. स्या.)] अस्स पतिरूपं, आकिञ्चञ्ञञ्हि पत्थये;

यो [या (स्या.)] जातरूपं रजतं, छड्डेत्वा [थपेत्वा (क.)] पुनरागमे [पुनरागहे (क.)].

३४४. ‘‘रजतं जातरूपं वा, न बोधाय न सन्तिया;

नेतं समणसारुप्पं, न एतं अरियद्धनं.

३४५. ‘‘लोभनं मदनञ्चेतं, मोहनं रजवड्ढनं;

सासङ्कं बहुआयासं, नत्थि चेत्थ धुवं ठिति.

३४६. ‘‘एत्थ रत्ता पमत्ता च, सङ्किलिट्ठमना नरा;

अञ्ञमञ्ञेन ब्यारुद्धा, पुथु कुब्बन्ति मेधगं.

३४७. ‘‘वधो बन्धो परिक्लेसो, जानि सोकपरिद्दवो;

कामेसु अधिपन्नानं, दिस्सते ब्यसनं बहुं.

३४८. ‘‘तं मं ञाती अमित्ताव, किं वो कामेसु युञ्जथ;

जानाथ मं पब्बजितं, कामेसु भयदस्सिनिं.

३४९. ‘‘न हिरञ्ञसुवण्णेन, परिक्खीयन्ति आसवा;

अमित्ता वधका कामा, सपत्ता सल्लबन्धना.

३५०. ‘‘तं मं ञाती अमित्ताव, किं वो कामेसु युञ्जथ;

जानाथ मं पब्बजितं, मुण्डं सङ्घाटिपारुतं.

३५१. ‘‘उत्तिट्ठपिण्डो उञ्छो च, पंसुकूलञ्च चीवरं;

एतं खो मम सारुप्पं, अनगारूपनिस्सयो.

३५२. ‘‘वन्ता महेसीहि कामा, ये दिब्बा ये च मानुसा;

खेमट्ठाने विमुत्ता ते, पत्ता ते अचलं सुखं.

३५३. ‘‘माहं कामेहि सङ्गच्छिं, येसु ताणं न विज्जति;

अमित्ता वधका कामा, अग्गिक्खन्धूपमा दुखा.

३५४. ‘‘परिपन्थो एस भयो, सविघातो सकण्टको;

गेधो सुविसमो चेसो [लेपो (सी.)], महन्तो मोहनामुखो.

३५५. ‘‘उपसग्गो भीमरूपो, कामा सप्पसिरूपमा;

ये बाला अभिनन्दन्ति, अन्धभूता पुथुज्जना.

३५६. ‘‘कामपङ्केन सत्ता हि, बहू लोके अविद्दसू;

परियन्तं न जानन्ति, जातिया मरणस्स च.

३५७. ‘‘दुग्गतिगमनं मग्गं, मनुस्सा कामहेतुकं;

बहुं वे पटिपज्जन्ति, अत्तनो रोगमावहं.

३५८. ‘‘एवं अमित्तजनना, तापना संकिलेसिका;

लोकामिसा बन्धनीया, कामा मरणबन्धना [चरणबन्धना (सी.)].

३५९. ‘‘उम्मादना उल्लपना, कामा चित्तप्पमद्दिनो;

सत्तानं सङ्किलेसाय, खिप्पं [खिपं (सी.)] मारेन ओड्डितं.

३६०. ‘‘अनन्तादीनवा कामा, बहुदुक्खा महाविसा;

अप्पस्सादा रणकरा, सुक्कपक्खविसोसना [विसोसका (सी.)].

३६१. ‘‘साहं एतादिसं कत्वा, ब्यसनं कामहेतुकं;

न तं पच्चागमिस्सामि, निब्बानाभिरता सदा.

३६२. ‘‘रणं करित्वा [तरित्वा (सी.)] कामानं, सीतिभावाभिकङ्खिनी;

अप्पमत्ता विहस्सामि, सब्बसंयोजनक्खये.

३६३. ‘‘असोकं विरजं खेमं, अरियट्ठङ्गिकं उजुं;

तं मग्गं अनुगच्छामि, येन तिण्णा महेसिनो’’.

३६४. इमं पस्सथ धम्मट्ठं, सुभं कम्मारधीतरं;

अनेजं उपसम्पज्ज, रुक्खमूलम्हि झायति.

३६५. अज्जट्ठमी पब्बजिता, सद्धा सद्धम्मसोभना;

विनीतुप्पलवण्णाय, तेविज्जा मच्चुहायिनी.

३६६. सायं भुजिस्सा अनणा, भिक्खुनी भावितिन्द्रिया;

सब्बयोगविसंयुत्ता, कतकिच्चा अनासवा.

३६७. तं सक्को देवसङ्घेन, उपसङ्कम्म इद्धिया;

नमस्सति भूतपति, सुभं कम्मारधीतरन्ति.

… सुभा कम्मारधीता थेरी….

वीसतिनिपातो निट्ठितो.