१०. वसभत्थेरगाथा

१३९. ‘‘पुब्बे हनति अत्तानं, पच्छा हनति सो परे;

सुहतं हन्ति अत्तानं, वीतंसेनेव पक्खिमा.

१४०. ‘‘न ब्राह्मणो बहिवण्णो, अन्तो वण्णो हि ब्राह्मणो;

यस्मिं पापानि कम्मानि, स वे कण्हो सुजम्पती’’ति.

… वसभो थेरो….

वग्गो पठमो निट्ठितो.

तस्सुद्दानं –

उत्तरो चेव पिण्डोलो, वल्लियो तीरियो इसि;

अजिनो च मेळजिनो, राधो सुराधो गोतमो;

वसभेन इमे होन्ति, दस थेरा महिद्धिकाति.