१०. वसभत्थेरगाथा
१३९. ‘‘पुब्बे हनति अत्तानं, पच्छा हनति सो परे;
सुहतं हन्ति अत्तानं, वीतंसेनेव पक्खिमा.
१४०. ‘‘न ब्राह्मणो बहिवण्णो, अन्तो वण्णो हि ब्राह्मणो;
यस्मिं पापानि कम्मानि, स वे कण्हो सुजम्पती’’ति.
… वसभो थेरो….
वग्गो पठमो निट्ठितो.
तस्सुद्दानं –
उत्तरो चेव पिण्डोलो, वल्लियो तीरियो इसि;
अजिनो च मेळजिनो, राधो सुराधो गोतमो;
वसभेन इमे होन्ति, दस थेरा महिद्धिकाति.