१. अधिमुत्तत्थेरगाथा

७०५. ‘‘यञ्ञत्थं वा धनत्थं वा, ये हनाम मयं पुरे;

अवसेसं [अवसे तं (सी. अट्ठ. मूलपाठो), अवसेसानं (अट्ठ.?)] भयं होति, वेधन्ति विलपन्ति च.

७०६. ‘‘तस्स ते नत्थि भीतत्तं, भिय्यो वण्णो पसीदति;

कस्मा न परिदेवेसि, एवरूपे महब्भये.

७०७. ‘‘नत्थि चेतसिकं दुक्खं, अनपेक्खस्स गामणि;

अतिक्कन्ता भया सब्बे, खीणसंयोजनस्स वे.

७०८. ‘‘खीणाय भवनेत्तिया, दिट्ठे धम्मे यथातथे;

न भयं मरणे होति, भारनिक्खेपने यथा.

७०९. ‘‘सुचिण्णं ब्रह्मचरियं मे, मग्गो चापि सुभावितो;

मरणे मे भयं नत्थि, रोगानमिव सङ्खये.

७१०. ‘‘सुचिण्णं ब्रह्मचरियं मे, मग्गो चापि सुभावितो;

निरस्सादा भवा दिट्ठा, विसं पित्वाव [पीत्वाव (सी.)] छड्डितं.

७११. ‘‘पारगू अनुपादानो, कतकिच्चो अनासवो;

तुट्ठो आयुक्खया होति, मुत्तो आघातना यथा.

७१२. ‘‘उत्तमं धम्मतं पत्तो, सब्बलोके अनत्थिको;

आदित्ताव घरा मुत्तो, मरणस्मिं न सोचति.

७१३. ‘‘यदत्थि सङ्गतं किञ्चि, भवो वा यत्थ लब्भति;

सब्बं अनिस्सरं एतं, इति वुत्तं महेसिना.

७१४. ‘‘यो तं तथा पजानाति, यथा बुद्धेन देसितं;

न गण्हाति भवं किञ्चि, सुतत्तंव अयोगुळं.

७१५. ‘‘न मे होति ‘अहोसि’न्ति, ‘भविस्स’न्ति न होति मे;

सङ्खारा विगमिस्सन्ति, तत्थ का परिदेवना.

७१६. ‘‘सुद्धं धम्मसमुप्पादं, सुद्धं सङ्खारसन्ततिं;

पस्सन्तस्स यथाभूतं, न भयं होति गामणि.

७१७. ‘‘तिणकट्ठसमं लोकं, यदा पञ्ञाय पस्सति;

ममत्तं सो असंविन्दं, ‘नत्थि मे’ति न सोचति.

७१८. ‘‘उक्कण्ठामि सरीरेन, भवेनम्हि अनत्थिको;

सोयं भिज्जिस्सति कायो, अञ्ञो च न भविस्सति.

७१९. ‘‘यं वो किच्चं सरीरेन, तं करोथ यदिच्छथ;

न मे तप्पच्चया तत्थ, दोसो पेमञ्च हेहिति’’.

७२०. तस्स तं वचनं सुत्वा, अब्भुतं लोमहंसनं;

सत्थानि निक्खिपित्वान, माणवा एतदब्रवुं.

७२१. ‘‘किं भदन्ते करित्वान, को वा आचरियो तव;

कस्स सासनमागम्म, लब्भते तं असोकता’’.

७२२. ‘‘सब्बञ्ञू सब्बदस्सावी, जिनो आचरियो मम;

महाकारुणिको सत्था, सब्बलोकतिकिच्छको.

७२३. ‘‘तेनायं देसितो धम्मो, खयगामी अनुत्तरो;

तस्स सासनमागम्म, लब्भते तं असोकता’’.

७२४. सुत्वान चोरा इसिनो सुभासितं, निक्खिप्प सत्थानि च आवुधानि च;

तम्हा च कम्मा विरमिंसु एके, एके च पब्बज्जमरोचयिंसु.

७२५. ते पब्बजित्वा सुगतस्स सासने, भावेत्व बोज्झङ्गबलानि पण्डिता;

उदग्गचित्ता सुमना कतिन्द्रिया, फुसिंसु निब्बानपदं असङ्खतन्ति.

…अधिमुत्तो थेरो….