३. पुण्णकमाणवपुच्छा
१०४९. ‘‘अनेजं मूलदस्साविं, (इच्चायस्मा पुण्णको)
अत्थि [अत्थी (स्या.)] पञ्हेन आगमं;
किं निस्सिता इसयो मनुजा, खत्तिया ब्राह्मणा देवतानं;
यञ्ञमकप्पयिंसु पुथूध लोके, पुच्छामि तं भगवा ब्रूहि मे तं’’.
१०५०. ‘‘ये केचिमे इसयो मनुजा, (पुण्णकाति भगवा)
खत्तिया ब्राह्मणा देवतानं;
यञ्ञमकप्पयिंसु पुथूध लोके, आसीसमाना पुण्णक इत्थत्तं [इत्थभावं (सी. स्या.)];
जरं सिता यञ्ञमकप्पयिंसु’’.
१०५१. ‘‘ये केचिमे इसयो मनुजा, (इच्चायस्मा पुण्णको)
खत्तिया ब्राह्मणा देवतानं;
यञ्ञमकप्पयिंसु पुथूध लोके, कच्चिस्सु ते भगवा यञ्ञपथे अप्पमत्ता;
अतारुं जातिञ्च जरञ्च मारिस, पुच्छामि तं भगवा ब्रूहि मे तं’’.
१०५२. ‘‘आसीसन्ति थोमयन्ति, अभिजप्पन्ति जुहन्ति; (पुण्णकाति भगवा)
कामाभिजप्पन्ति पटिच्च लाभं, ते याजयोगा भवरागरत्ता;
नातरिंसु जातिजरन्ति ब्रूमि’’.
१०५३. ‘‘ते चे नातरिंसु याजयोगा, (इच्चायस्मा पुण्णको)
यञ्ञेहि जातिञ्च जरञ्च मारिस;
अथ को चरहि देवमनुस्सलोके, अतारि जातिञ्च जरञ्च मारिस;
पुच्छामि तं भगवा ब्रूहि मे तं’’.
१०५४. ‘‘सङ्खाय लोकस्मि परोपरानि [परोवरानि (सी. स्या.)], (पुण्णकाति भगवा)
यस्सिञ्जितं नत्थि कुहिञ्चि लोके;
सन्तो विधूमो अनीघो निरासो, अतारि सो जातिजरन्ति ब्रूमी’’ति.
पुण्णकमाणवपुच्छा ततिया निट्ठिता.