४. सुद्धट्ठकसुत्तं
७९४. पस्सामि सुद्धं परमं अरोगं, दिट्ठेन संसुद्धि नरस्स होति;
एवाभिजानं [एताभिजानं (सी. पी.)] परमन्ति ञत्वा, सुद्धानुपस्सीति पच्चेति ञाणं.
७९५. दिट्ठेन चे सुद्धि नरस्स होति, ञाणेन वा सो पजहाति दुक्खं;
अञ्ञेन सो सुज्झति सोपधीको, दिट्ठी हि नं पाव तथा वदानं.
७९६. न ब्राह्मणो अञ्ञतो सुद्धिमाह, दिट्ठे सुते सीलवते मुते वा;
पुञ्ञे च पापे च अनूपलित्तो, अत्तञ्जहो नयिध पकुब्बमानो.
७९७. पुरिमं पहाय अपरं सितासे, एजानुगा ते न तरन्ति सङ्गं;
ते उग्गहायन्ति निरस्सजन्ति, कपीव साखं पमुञ्चं गहायं [पमुखं गहाय (स्या.), पमुञ्च गहाय (क.)].
७९८. सयं समादाय वतानि जन्तु, उच्चावचं गच्छति सञ्ञसत्तो;
विद्वा च वेदेहि समेच्च धम्मं, न उच्चावचं गच्छति भूरिपञ्ञो.
७९९. स सब्बधम्मेसु विसेनिभूतो, यं किञ्चि दिट्ठं व सुतं मुतं वा;
तमेव दस्सिं विवटं चरन्तं, केनीध लोकस्मि विकप्पयेय्य.
८००. न कप्पयन्ति न पुरेक्खरोन्ति, अच्चन्तसुद्धीति न ते वदन्ति;
आदानगन्थं गथितं विसज्ज, आसं न कुब्बन्ति कुहिञ्चि लोके.
८०१. सीमातिगो ब्राह्मणो तस्स नत्थि, ञत्वा व दिस्वा व [ञत्वा च दिस्वा च (क. सी. क.)] समुग्गहीतं;
न रागरागी न विरागरत्तो, तस्सीध नत्थी परमुग्गहीतन्ति.
सुद्धट्ठकसुत्तं चतुत्थं निट्ठितं.