५. परमट्ठकसुत्तं
८०२. परमन्ति दिट्ठीसु परिब्बसानो, यदुत्तरि कुरुते जन्तु लोके;
हीनाति अञ्ञे ततो सब्बमाह, तस्मा विवादानि अवीतिवत्तो.
८०३. यदत्तनी पस्सति आनिसंसं, दिट्ठे सुते सीलवते [सीलब्बते (स्या.)] मुते वा;
तदेव सो तत्थ समुग्गहाय, निहीनतो पस्सति सब्बमञ्ञं.
८०४. तं वापि गन्थं कुसला वदन्ति, यं निस्सितो पस्सति हीनमञ्ञं;
तस्मा हि दिट्ठं व सुतं मुतं वा, सीलब्बतं भिक्खु न निस्सयेय्य.
८०५. दिट्ठिम्पि लोकस्मिं न कप्पयेय्य, ञाणेन वा सीलवतेन वापि;
समोति अत्तानमनूपनेय्य, हीनो न मञ्ञेथ विसेसि वापि.
८०६. अत्तं पहाय अनुपादियानो, ञाणेपि सो निस्सयं नो करोति;
स वे वियत्तेसु [वियुत्तेसु (सी. अट्ठ.), द्वियत्तेसु (क.)] न वग्गसारी, दिट्ठिम्पि [दिट्ठिमपि (क.)] सो न पच्चेति किञ्चि.
८०७. यस्सूभयन्ते पणिधीध नत्थि, भवाभवाय इध वा हुरं वा;
निवेसना तस्स न सन्ति केचि, धम्मेसु निच्छेय्य समुग्गहीतं.
८०८. तस्सीध दिट्ठे व सुते मुते वा, पकप्पिता नत्थि अणूपि सञ्ञा;
तं ब्राह्मणं दिट्ठिमनादियानं, केनीध लोकस्मिं विकप्पयेय्य.
८०९. न कप्पयन्ति न पुरेक्खरोन्ति, धम्मापि तेसं न पटिच्छितासे;
न ब्राह्मणो सीलवतेन नेय्यो, पारङ्गतो न पच्चेति तादीति.
परमट्ठकसुत्तं पञ्चमं निट्ठितं.