३. दुट्ठट्ठकसुत्तं
७८६. वदन्ति वे दुट्ठमनापि एके, अथोपि वे सच्चमना वदन्ति;
वादञ्च जातं मुनि नो उपेति, तस्मा मुनी नत्थि खिलो कुहिञ्चि.
७८७. सकञ्हि दिट्ठिं कथमच्चयेय्य, छन्दानुनीतो रुचिया निविट्ठो;
सयं समत्तानि पकुब्बमानो, यथा हि जानेय्य तथा वदेय्य.
७८८. यो अत्तनो सीलवतानि जन्तु, अनानुपुट्ठोव परेस [परस्स (क.)] पाव [पावा (सी. स्या. पी.)];
अनरियधम्मं कुसला तमाहु, यो आतुमानं सयमेव पाव.
७८९. सन्तो च भिक्खु अभिनिब्बुतत्तो, इतिहन्ति सीलेसु अकत्थमानो;
तमरियधम्मं कुसला वदन्ति, यस्सुस्सदा नत्थि कुहिञ्चि लोके.
७९०. पकप्पिता सङ्खता यस्स धम्मा, पुरक्खता [पुरेक्खता (सी.)] सन्ति अवीवदाता;
यदत्तनि पस्सति आनिसंसं, तं निस्सितो कुप्पपटिच्च सन्तिं.
७९१. दिट्ठीनिवेसा न हि स्वातिवत्ता, धम्मेसु निच्छेय्य समुग्गहीतं;
तस्मा नरो तेसु निवेसनेसु, निरस्सती आदियती च धम्मं.
७९२. धोनस्स हि नत्थि कुहिञ्चि लोके, पकप्पिता दिट्ठि भवाभवेसु;
मायञ्च मानञ्च पहाय धोनो, स केन गच्छेय्य अनूपयो सो.
७९३. उपयो हि धम्मेसु उपेति वादं, अनूपयं केन कथं वदेय्य;
अत्ता निरत्ता [अत्तं निरत्तं (बहूसु)] न हि तस्स अत्थि, अधोसि सो दिट्ठिमिधेव सब्बन्ति.
दुट्ठट्ठकसुत्तं ततियं निट्ठितं.