२. गुहट्ठकसुत्तं
७७८. सत्तो गुहायं बहुनाभिछन्नो, तिट्ठं नरो मोहनस्मिं पगाळ्हो;
दूरे विवेका हि तथाविधो सो, कामा हि लोके न हि सुप्पहाया.
७७९. इच्छानिदाना भवसातबद्धा, ते दुप्पमुञ्चा न हि अञ्ञमोक्खा;
पच्छा पुरे वापि अपेक्खमाना, इमेव कामे पुरिमेव जप्पं.
७८०. कामेसु गिद्धा पसुता पमूळ्हा, अवदानिया ते विसमे निविट्ठा;
दुक्खूपनीता परिदेवयन्ति, किंसू भविस्साम इतो चुतासे.
७८१. तस्मा हि सिक्खेथ इधेव जन्तु, यं किञ्चि जञ्ञा विसमन्ति लोके;
न तस्स हेतू विसमं चरेय्य, अप्पञ्हिदं जीवितमाहु धीरा.
७८२. पस्सामि लोके परिफन्दमानं, पजं इमं तण्हगतं भवेसु;
हीना नरा मच्चुमुखे लपन्ति, अवीततण्हासे भवाभवेसु.
७८३. ममायिते पस्सथ फन्दमाने, मच्छेव अप्पोदके खीणसोते;
एतम्पि दिस्वा अममो चरेय्य, भवेसु आसत्तिमकुब्बमानो.
७८४. उभोसु अन्तेसु विनेय्य छन्दं, फस्सं परिञ्ञाय अनानुगिद्धो;
यदत्तगरही तदकुब्बमानो, न लिप्पती [न लिम्पती (स्या. क.)] दिट्ठसुतेसु धीरो.
७८५. सञ्ञं परिञ्ञा वितरेय्य ओघं, परिग्गहेसु मुनि नोपलित्तो;
अब्बूळ्हसल्लो चरमप्पमत्तो, नासीसती [नासिंसती (सी. स्या. पी.)] लोकमिमं परञ्चाति.
गुहट्ठकसुत्तं दुतियं निट्ठितं.