२. गुहट्ठकसुत्तं

७७८. सत्तो गुहायं बहुनाभिछन्नो, तिट्ठं नरो मोहनस्मिं पगाळ्हो;

दूरे विवेका हि तथाविधो सो, कामा हि लोके न हि सुप्पहाया.

७७९. इच्छानिदाना भवसातबद्धा, ते दुप्पमुञ्चा न हि अञ्ञमोक्खा;

पच्छा पुरे वापि अपेक्खमाना, इमेव कामे पुरिमेव जप्पं.

७८०. कामेसु गिद्धा पसुता पमूळ्हा, अवदानिया ते विसमे निविट्ठा;

दुक्खूपनीता परिदेवयन्ति, किंसू भविस्साम इतो चुतासे.

७८१. तस्मा हि सिक्खेथ इधेव जन्तु, यं किञ्चि जञ्ञा विसमन्ति लोके;

न तस्स हेतू विसमं चरेय्य, अप्पञ्हिदं जीवितमाहु धीरा.

७८२. पस्सामि लोके परिफन्दमानं, पजं इमं तण्हगतं भवेसु;

हीना नरा मच्चुमुखे लपन्ति, अवीततण्हासे भवाभवेसु.

७८३. ममायिते पस्सथ फन्दमाने, मच्छेव अप्पोदके खीणसोते;

एतम्पि दिस्वा अममो चरेय्य, भवेसु आसत्तिमकुब्बमानो.

७८४. उभोसु अन्तेसु विनेय्य छन्दं, फस्सं परिञ्ञाय अनानुगिद्धो;

यदत्तगरही तदकुब्बमानो, न लिप्पती [न लिम्पती (स्या. क.)] दिट्ठसुतेसु धीरो.

७८५. सञ्ञं परिञ्ञा वितरेय्य ओघं, परिग्गहेसु मुनि नोपलित्तो;

अब्बूळ्हसल्लो चरमप्पमत्तो, नासीसती [नासिंसती (सी. स्या. पी.)] लोकमिमं परञ्चाति.

गुहट्ठकसुत्तं दुतियं निट्ठितं.