१६. सारिपुत्तसुत्तं

९६१. ‘‘न मे दिट्ठो इतो पुब्बे, (इच्चायस्मा सारिपुत्तो)

न सुतो उद कस्सचि;

एवं वग्गुवदो सत्था,

तुसिता गणिमागतो.

९६२. ‘‘सदेवकस्स लोकस्स, यथा दिस्सति चक्खुमा;

सब्बं तमं विनोदेत्वा, एकोव रतिमज्झगा.

९६३. ‘‘तं बुद्धं असितं तादिं, अकुहं गणिमागतं;

बहूनमिध बद्धानं, अत्थि पञ्हेन आगमं.

९६४. ‘‘भिक्खुनो विजिगुच्छतो, भजतो रित्तमासनं;

रुक्खमूलं सुसानं वा, पब्बतानं गुहासु वा.

९६५. ‘‘उच्चावचेसु सयनेसु, कीवन्तो तत्थ भेरवा;

येहि भिक्खु न वेधेय्य, निग्घोसे सयनासने.

९६६. ‘‘कती परिस्सया लोके, गच्छतो अगतं दिसं;

ये भिक्खु अभिसम्भवे, पन्तम्हि सयनासने.

९६७. ‘‘क्यास्स ब्यप्पथयो अस्सु, क्यास्सस्सु इध गोचरा;

कानि सीलब्बतानास्सु, पहितत्तस्स भिक्खुनो.

९६८. ‘‘कं सो सिक्खं समादाय, एकोदि निपको सतो;

कम्मारो रजतस्सेव, निद्धमे मलमत्तनो’’.

९६९. ‘‘विजिगुच्छमानस्स यदिदं फासु, (सारिपुत्ताति भगवा)

रित्तासनं सयनं सेवतो चे;

सम्बोधिकामस्स यथानुधम्मं,

तं ते पवक्खामि यथा पजानं.

९७०. ‘‘पञ्चन्नं धीरो भयानं न भाये, भिक्खु सतो सपरियन्तचारी;

डंसाधिपातानं सरीसपानं, मनुस्सफस्सानं चतुप्पदानं.

९७१. ‘‘परधम्मिकानम्पि न सन्तसेय्य, दिस्वापि तेसं बहुभेरवानि;

अथापरानि अभिसम्भवेय्य, परिस्सयानि कुसलानुएसी.

९७२. ‘‘आतङ्कफस्सेन खुदाय फुट्ठो, सीतं अतुण्हं [अच्चुण्हं (सी. स्या.)] अधिवासयेय्य;

सो तेहि फुट्ठो बहुधा अनोको, वीरियं परक्कम्मदळ्हं करेय्य.

९७३. ‘‘थेय्यं न कारे [न करेय्य (सी. स्या. क.)] न मुसा भणेय्य, मेत्ताय फस्से तसथावरानि;

यदाविलत्तं मनसो विजञ्ञा, कण्हस्स पक्खोति विनोदयेय्य.

९७४. ‘‘कोधातिमानस्स वसं न गच्छे, मूलम्पि तेसं पलिखञ्ञ तिट्ठे;

अथप्पियं वा पन अप्पियं वा, अद्धा भवन्तो अभिसम्भवेय्य.

९७५. ‘‘पञ्ञं पुरक्खत्वा कल्याणपीति, विक्खम्भये तानि परिस्सयानि;

अरतिं सहेथ सयनम्हि पन्ते, चतुरो सहेथ परिदेवधम्मे.

९७६. ‘‘किंसू असिस्सामि कुवं वा [कुध वा (क.), कुथ वा (निद्देस)] असिस्सं, दुक्खं वत सेत्थ क्वज्ज सेस्सं;

एते वितक्के परिदेवनेय्ये, विनयेथ सेखो अनिकेतचारी.

९७७. ‘‘अन्नञ्च लद्धा वसनञ्च काले, मत्तं सो जञ्ञा इध तोसनत्थं;

सो तेसु गुत्तो यतचारि गामे, रुसितोपि वाचं फरुसं न वज्जा.

९७८. ‘‘ओक्खित्तचक्खु न च पादलोलो, झानानुयुत्तो बहुजागरस्स;

उपेक्खमारब्भ समाहितत्तो, तक्कासयं कुक्कुच्चियूपछिन्दे.

९७९. ‘‘चुदितो वचीभि सतिमाभिनन्दे, सब्रह्मचारीसु खिलं पभिन्दे;

वाचं पमुञ्चे कुसलं नातिवेलं, जनवादधम्माय न चेतयेय्य.

९८०. ‘‘अथापरं पञ्च रजानि लोके, येसं सतीमा विनयाय सिक्खे;

रूपेसु सद्देसु अथो रसेसु, गन्धेसु फस्सेसु सहेथ रागं.

९८१. ‘‘एतेसु धम्मेसु विनेय्य छन्दं, भिक्खु सतिमा सुविमुत्तचित्तो;

कालेन सो सम्मा धम्मं परिवीमंसमानो,

एकोदिभूतो विहने तमं सो’’ति.

सारिपुत्तसुत्तं सोळसमं निट्ठितं.

अट्ठकवग्गो चतुत्थो