१५. अत्तदण्डसुत्तं

९४१. ‘‘अत्तदण्डा भयं जातं, जनं पस्सथ मेधगं;

संवेगं कित्तयिस्सामि, यथा संविजितं मया.

९४२. ‘‘फन्दमानं पजं दिस्वा, मच्छे अप्पोदके यथा;

अञ्ञमञ्ञेहि ब्यारुद्धे, दिस्वा मं भयमाविसि.

९४३. ‘‘समन्तमसारो लोको, दिसा सब्बा समेरिता;

इच्छं भवनमत्तनो, नाद्दसासिं अनोसितं.

९४४. ‘‘ओसानेत्वेव ब्यारुद्धे, दिस्वा मे अरती अहु;

अथेत्थ सल्लमद्दक्खिं, दुद्दसं हदयनिस्सितं.

९४५. ‘‘येन सल्लेन ओतिण्णो, दिसा सब्बा विधावति;

तमेव सल्लमब्बुय्ह, न धावति न सीदति.

९४६. ‘‘तत्थ सिक्खानुगीयन्ति [सिक्खानुकिरियन्ति (क.)], यानि लोके गधितानि;

न तेसु पसुतो सिया, निब्बिज्झ सब्बसो कामे;

सिक्खे निब्बानमत्तनो.

९४७. ‘‘सच्चो सिया अप्पगब्भो, अमायो रित्तपेसुणो;

अक्कोधनो लोभपापं, वेविच्छं वितरे मुनि.

९४८. ‘‘निद्दं तन्दिं सहे थीनं, पमादेन न संवसे;

अतिमाने न तिट्ठेय्य, निब्बानमनसो नरो.

९४९. ‘‘मोसवज्जे न नीयेथ, रूपे स्नेहं न कुब्बये;

मानञ्च परिजानेय्य, साहसा विरतो चरे.

९५०. ‘‘पुराणं नाभिनन्देय्य, नवे खन्तिं न कुब्बये;

हिय्यमाने न सोचेय्य, आकासं न सितो सिया.

९५१. ‘‘गेधं ब्रूमि महोघोति, आजवं ब्रूमि जप्पनं;

आरम्मणं पकप्पनं, कामपङ्को दुरच्चयो.

९५२. ‘‘सच्चा अवोक्कम्म [अवोक्कमं (निद्देस)] मुनि, थले तिट्ठति ब्राह्मणो;

सब्बं सो [सब्बसो (स्या. क.)] पटिनिस्सज्ज, स वे सन्तोति वुच्चति.

९५३. ‘‘स वे विद्वा स वेदगू, ञत्वा धम्मं अनिस्सितो;

सम्मा सो लोके इरियानो, न पिहेतीध कस्सचि.

९५४. ‘‘योध कामे अच्चतरि, सङ्गं लोके दुरच्चयं;

न सो सोचति नाज्झेति, छिन्नसोतो अबन्धनो.

९५५. ‘‘यं पुब्बे तं विसोसेहि, पच्छा ते माहु किञ्चनं;

मज्झे चे नो गहेस्ससि, उपसन्तो चरिस्ससि.

९५६. ‘‘सब्बसो नामरूपस्मिं, यस्स नत्थि ममायितं;

असता च न सोचति, स वे लोके न जीयति.

९५७. ‘‘यस्स नत्थि इदं मेति, परेसं वापि किञ्चनं;

ममत्तं सो असंविन्दं, नत्थि मेति न सोचति.

९५८. ‘‘अनिट्ठुरी अननुगिद्धो, अनेजो सब्बधी समो;

तमानिसंसं पब्रूमि, पुच्छितो अविकम्पिनं.

९५९. ‘‘अनेजस्स विजानतो, नत्थि काचि निसङ्खति [निसङ्खिति (सी. पी.)].

विरतो सो वियारब्भा, खेमं पस्सति सब्बधि.

९६०. ‘‘न समेसु न ओमेसु, न उस्सेसु वदते मुनि;

सन्तो सो वीतमच्छरो, नादेति न निरस्सती’’ति.

अत्तदण्डसुत्तं पन्नरसमं निट्ठितं.