१३. महाब्यूहसुत्तं

९०१. ये केचिमे दिट्ठिपरिब्बसाना, इदमेव सच्चन्ति विवादयन्ति [विवादियन्ति (सी. पी.)];

सब्बेव ते निन्दमन्वानयन्ति, अथो पसंसम्पि लभन्ति तत्थ.

९०२. अप्पञ्हि एतं न अलं समाय, दुवे विवादस्स फलानि ब्रूमि;

एतम्पि दिस्वा न विवादयेथ, खेमाभिपस्सं अविवादभूमिं.

९०३. या काचिमा सम्मुतियो पुथुज्जा, सब्बाव एता न उपेति विद्वा;

अनूपयो सो उपयं किमेय्य, दिट्ठे सुते खन्तिमकुब्बमानो.

९०४. सीलुत्तमा सञ्ञमेनाहु सुद्धिं, वतं समादाय उपट्ठितासे;

इधेव सिक्खेम अथस्स सुद्धिं, भवूपनीता कुसला वदाना.

९०५. सचे चुतो सीलवततो होति, पवेधती [स वेधति (सी. पी.)] कम्म विराधयित्वा;

पजप्पती पत्थयती च सुद्धिं, सत्थाव हीनो पवसं घरम्हा.

९०६. सीलब्बतं वापि पहाय सब्बं, कम्मञ्च सावज्जनवज्जमेतं;

सुद्धिं असुद्धिन्ति अपत्थयानो, विरतो चरे सन्तिमनुग्गहाय.

९०७. तमूपनिस्साय जिगुच्छितं वा, अथवापि दिट्ठं व सुतं मुतं वा;

उद्धंसरा सुद्धिमनुत्थुनन्ति, अवीततण्हासे भवाभवेसु.

९०८. पत्थयमानस्स हि जप्पितानि, पवेधितं वापि पकप्पितेसु;

चुतूपपातो इध यस्स नत्थि, स केन वेधेय्य कुहिंव जप्पे [कुहिञ्चि जप्पे (सी. स्या. क.), कुहिं पजप्पे (पी.) निद्देसो पस्सितब्बो].

९०९. यमाहु धम्मं परमन्ति एके, तमेव हीनन्ति पनाहु अञ्ञे;

सच्चो नु वादो कतमो इमेसं, सब्बेव हीमे कुसला वदाना.

९१०. सकञ्हि धम्मं परिपुण्णमाहु, अञ्ञस्स धम्मं पन हीनमाहु;

एवम्पि विग्गय्ह विवादयन्ति, सकं सकं सम्मुतिमाहु सच्चं.

९११. परस्स चे वम्भयितेन हीनो, न कोचि धम्मेसु विसेसि अस्स;

पुथू हि अञ्ञस्स वदन्ति धम्मं, निहीनतो सम्हि दळ्हं वदाना.

९१२. सद्धम्मपूजापि नेसं तथेव, यथा पसंसन्ति सकायनानि;

सब्बेव वादा [सब्बे पवादा (स्या.)] तथिया [तथिवा (सब्बत्थ)] भवेय्युं, सुद्धी हि नेसं पच्चत्तमेव.

९१३. न ब्राह्मणस्स परनेय्यमत्थि, धम्मेसु निच्छेय्य समुग्गहीतं;

तस्मा विवादानि उपातिवत्तो, न हि सेट्ठतो पस्सति धम्ममञ्ञं.

९१४. जानामि पस्सामि तथेव एतं, दिट्ठिया एके पच्चेन्ति सुद्धिं;

अद्दक्खि चे किञ्हि तुमस्स तेन, अतिसित्वा अञ्ञेन वदन्ति सुद्धिं.

९१५. पस्सं नरो दक्खति [दक्खिति (सी.)] नामरूपं, दिस्वान वा ञस्सति तानिमेव;

कामं बहुं पस्सतु अप्पकं वा, न हि तेन सुद्धिं कुसला वदन्ति.

९१६. निविस्सवादी न हि सुब्बिनायो, पकप्पितं दिट्ठि पुरेक्खरानो;

यं निस्सितो तत्थ सुभं वदानो, सुद्धिंवदो तत्थ तथद्दसा सो.

९१७. न ब्राह्मणो कप्पमुपेति सङ्खा [सङ्खं (सी. स्या. पी.)], न दिट्ठिसारी नपि ञाणबन्धु;

ञत्वा च सो सम्मुतियो [सम्मतियो (स्या.)] पुथुज्जा, उपेक्खती उग्गहणन्ति मञ्ञे.

९१८. विस्सज्ज गन्थानि मुनीध लोके, विवादजातेसु न वग्गसारी;

सन्तो असन्तेसु उपेक्खको सो, अनुग्गहो उग्गहणन्ति मञ्ञे.

९१९. पुब्बासवे हित्वा नवे अकुब्बं, न छन्दगू नोपि निविस्सवादी;

स विप्पमुत्तो दिट्ठिगतेहि धीरो, न लिम्पति [न लिप्पति (सी. पी.)] लोके अनत्तगरही.

९२०. स सब्बधम्मेसु विसेनिभूतो, यं किञ्चि दिट्ठं व सुतं मुतं वा;

स पन्नभारो मुनि विप्पमुत्तो, न कप्पियो नूपरतो न पत्थियोति.

महाब्यूहसुत्तं तेरसमं निट्ठितं.