१२. चूळब्यूहसुत्तं [चूळवियूहसुत्तं (सी. स्या. निद्देस)]
८८४. सकंसकंदिट्ठिपरिब्बसाना, विग्गय्ह नाना कुसला वदन्ति;
यो एवं जानाति स वेदि धम्मं, इदं पटिक्कोसमकेवली सो.
८८५. एवम्पि विग्गय्ह विवादयन्ति, बालो परो अक्कुसलोति [अकुसलोति (सी. स्या. पी.)] चाहु;
सच्चो नु वादो कतमो इमेसं, सब्बेव हीमे कुसला वदाना.
८८६. परस्स चे धम्ममनानुजानं, बालोमको [बालो मगो (सी. स्या. क.)] होति निहीनपञ्ञो;
सब्बेव बाला सुनिहीनपञ्ञा, सब्बेविमे दिट्ठिपरिब्बसाना.
८८७. सन्दिट्ठिया चेव न वीवदाता, संसुद्धपञ्ञा कुसला मुतीमा;
न तेसं कोचि परिहीनपञ्ञो [कोचिपि निहीनपञ्ञो (सी. स्या. क.)], दिट्ठी हि तेसम्पि तथा समत्ता.
८८८. न वाहमेतं तथियन्ति [तथिवन्ति (स्या. क.)] ब्रूमि, यमाहु बाला मिथु अञ्ञमञ्ञं;
सकंसकंदिट्ठिमकंसु सच्चं, तस्मा हि बालोति परं दहन्ति.
८८९. यमाहु सच्चं तथियन्ति एके, तमाहु अञ्ञे [अञ्ञेपि (स्या.), अञ्ञे च (?)] तुच्छं मुसाति;
एवम्पि विगय्ह विवादयन्ति, कस्मा न एकं समणा वदन्ति.
८९०. एकञ्हि सच्चं न दुतीयमत्थि, यस्मिं पजा नो विवदे पजानं;
नाना ते [नानातो (क.)] सच्चानि सयं थुनन्ति, तस्मा न एकं समणा वदन्ति.
८९१. कस्मा नु सच्चानि वदन्ति नाना, पवादियासे कुसला वदाना;
सच्चानि सुतानि बहूनि नाना, उदाहु ते तक्कमनुस्सरन्ति.
८९२. न हेव सच्चानि बहूनि नाना, अञ्ञत्र सञ्ञाय निच्चानि लोके;
तक्कञ्च दिट्ठीसु पकप्पयित्वा, सच्चं मुसाति द्वयधम्ममाहु.
८९३. दिट्ठे सुते सीलवते मुते वा, एते च निस्साय विमानदस्सी;
विनिच्छये ठत्वा पहस्समानो, बालो परो अक्कुसलोति चाह.
८९४. येनेव बालोति परं दहाति, तेनातुमानं कुसलोति चाह;
सयमत्तना सो कुसलो वदानो, अञ्ञं विमानेति तदेव पाव.
८९५. अतिसारदिट्ठियाव सो समत्तो, मानेन मत्तो परिपुण्णमानी;
सयमेव सामं मनसाभिसित्तो, दिट्ठी हि सा तस्स तथा समत्ता.
८९६. परस्स चे हि वचसा निहीनो, तुमो सहा होति निहीनपञ्ञो;
अथ चे सयं वेदगू होति धीरो, न कोचि बालो समणेसु अत्थि.
८९७. अञ्ञं इतो याभिवदन्ति धम्मं, अपरद्धा सुद्धिमकेवली ते [सुद्धिमकेवलीनो (सी.)];
एवम्पि तित्थ्या पुथुसो वदन्ति, सन्दिट्ठिरागेन हि तेभिरत्ता [त्याभिरत्ता (स्या. क.)].
८९८. इधेव सुद्धि इति वादयन्ति, नाञ्ञेसु धम्मेसु विसुद्धिमाहु;
एवम्पि तित्थ्या पुथुसो निविट्ठा, सकायने तत्थ दळ्हं वदाना.
८९९. सकायने वापि दळ्हं वदानो, कमेत्थ बालोति परं दहेय्य;
सयमेव सो मेधगमावहेय्य [मेधकं आवहेय्य (सी. पी.)], परं वदं बालमसुद्धिधम्मं.
९००. विनिच्छये ठत्वा सयं पमाय, उद्धं स [उद्दं सो (सी. स्या. पी.)] लोकस्मिं विवादमेति;
हित्वान सब्बानि विनिच्छयानि, न मेधगं कुब्बति जन्तु लोकेति.
चूळब्यूहसुत्तं द्वादसमं निट्ठितं.