९. किंसीलसुत्तं
३२६. ‘‘किंसीलो किंसमाचारो, कानि कम्मानि ब्रूहयं;
नरो सम्मा निविट्ठस्स, उत्तमत्थञ्च पापुणे’’.
३२७. ‘‘वुड्ढापचायी अनुसूयको सिया, कालञ्ञू [कालञ्ञु (सी. स्या.)] चस्स गरूनं [गरूनं (सी.)] दस्सनाय;
धम्मिं कथं एरयितं खणञ्ञू, सुणेय्य सक्कच्च सुभासितानि.
३२८. ‘‘कालेन गच्छे गरूनं सकासं, थम्भं निरंकत्वा [निराकत्वा (?) नि + आ + कर + त्वा] निवातवुत्ति;
अत्थं धम्मं संयमं ब्रह्मचरियं, अनुस्सरे चेव समाचरे च.
३२९. ‘‘धम्मारामो धम्मरतो, धम्मे ठितो धम्मविनिच्छयञ्ञू;
नेवाचरे धम्मसन्दोसवादं, तच्छेहि नीयेथ सुभासितेहि.
३३०. ‘‘हस्सं जप्पं परिदेवं पदोसं, मायाकतं कुहनं गिद्धि मानं;
सारम्भं कक्कसं कसावञ्च मुच्छं [सारम्भ कक्कस्स कसाव मुच्छं (स्या. पी.)], हित्वा चरे वीतमदो ठितत्तो.
३३१. ‘‘विञ्ञातसारानि सुभासितानि, सुतञ्च विञ्ञातसमाधिसारं;
न तस्स पञ्ञा च सुतञ्च वड्ढति, यो साहसो होति नरो पमत्तो.
३३२. ‘‘धम्मे च ये अरियपवेदिते रता,
अनुत्तरा ते वचसा मनसा कम्मुना च;
ते सन्तिसोरच्चसमाधिसण्ठिता,
सुतस्स पञ्ञाय च सारमज्झगू’’ति.
किंसीलसुत्तं नवमं निट्ठितं.