९. किंसीलसुत्तं

३२६. ‘‘किंसीलो किंसमाचारो, कानि कम्मानि ब्रूहयं;

नरो सम्मा निविट्ठस्स, उत्तमत्थञ्च पापुणे’’.

३२७. ‘‘वुड्ढापचायी अनुसूयको सिया, कालञ्ञू [कालञ्ञु (सी. स्या.)] चस्स गरूनं [गरूनं (सी.)] दस्सनाय;

धम्मिं कथं एरयितं खणञ्ञू, सुणेय्य सक्कच्च सुभासितानि.

३२८. ‘‘कालेन गच्छे गरूनं सकासं, थम्भं निरंकत्वा [निराकत्वा (?) नि + आ + कर + त्वा] निवातवुत्ति;

अत्थं धम्मं संयमं ब्रह्मचरियं, अनुस्सरे चेव समाचरे च.

३२९. ‘‘धम्मारामो धम्मरतो, धम्मे ठितो धम्मविनिच्छयञ्ञू;

नेवाचरे धम्मसन्दोसवादं, तच्छेहि नीयेथ सुभासितेहि.

३३०. ‘‘हस्सं जप्पं परिदेवं पदोसं, मायाकतं कुहनं गिद्धि मानं;

सारम्भं कक्कसं कसावञ्च मुच्छं [सारम्भ कक्कस्स कसाव मुच्छं (स्या. पी.)], हित्वा चरे वीतमदो ठितत्तो.

३३१. ‘‘विञ्ञातसारानि सुभासितानि, सुतञ्च विञ्ञातसमाधिसारं;

न तस्स पञ्ञा च सुतञ्च वड्ढति, यो साहसो होति नरो पमत्तो.

३३२. ‘‘धम्मे च ये अरियपवेदिते रता,

अनुत्तरा ते वचसा मनसा कम्मुना च;

ते सन्तिसोरच्चसमाधिसण्ठिता,

सुतस्स पञ्ञाय च सारमज्झगू’’ति.

किंसीलसुत्तं नवमं निट्ठितं.